Redukcja Y-BOCS wyniosła 31,73% w MBCT wobec 8,07% w TAU; interakcja grupa×czas była istotna (F=11,02; p=0,002; d=1,05). Nie stwierdzono istotnych zmian łączności spoczynkowej po leczeniu.
W porównaniu z listą oczekujących online CFT wiązało się z istotną poprawą dobrostanu i resilience oraz zmniejszeniem fear of happiness; efekty utrzymywały się w ocenie obserwacja odroczona.
W 21 badaniach (N=450) obserwowano spójne poprawy self-compassion (g 0.23–4.14) i redukcje self-criticism (g 0.29–1.56); obserwowano także redukcje external shame. Dowody dla internal shame i compassion to/from others były ograniczone i niespójne.
Po 34 tygodniach MBCT+TAU dawała niższe nasilenie depresji niż TAU (różnica -2,49; 95% CI -3,89 do -1,09; p=0,0006; d=-0,41). Szacowane prawdopodobieństwo opłacalności przy progu £20 000/QALY wyniosło 99%.
Po 9 tygodniach różnica w zmianie DERS-18 wyniosła -4.88 punktu (95% CI -9.20 do -0.55; p=.03), Cohen d=-.46. Przewaga w dysregulacji emocji utrzymywała się w 21. tygodniu.
Włączono 63 autystycznych dorosłych. Dysregulacja emocji zmniejszała się względem listy oczekujących w połowie terapii (β=-18.59) i po terapii (β=-31.91), a poprawa utrzymała się w obserwacja odroczona; poprawiły się też depresja i jakość życia.
Obie strategie prowadziły do dużych redukcji PTSD. Po roku nie wykazano istotnej różnicy (p=.312, d=-.23); obie grupy poprawiły też objawy BPD i jakość życia.
Badanie rozwija model rozróżnienia overcontrolled i undercontrolled NSSI, co ma znaczenie dla transdiagnostycznego dopasowania interwencji.
Badanie wykazało, że profile Overcontrol, Undercontrol i Resilient można identyfikować w populacji ED oraz wiązać z różnymi cechami psychopatologii.
12 osób sklasyfikowano jako OC, 6 jako resilient, 2 jako UC; profil OC wykazywał podwyższenia wybranych cech AMPD.