Opracowania Przeglądu z kategorii „Psychoterapia”. Najnowsze publikacje są prezentowane jako pierwsze.
W analizie sieciowej zasoby psychologiczne nie są traktowane jako niezależne „cechy”. Autorzy sprawdzili, które z dziesięciu wymiarów siły wewnętrznej są najbardziej centralne i które łączą różne części sieci. To ciekawy punkt wyjścia dla badań nad tym, czy interwencje powinny wzmacniać pojedynczą umiejętność, czy raczej cały układ zasobów.
Włączono 100 nastolatków; 91 ukończyło ocenę końcową. Dodatkowe wsparcie rodziców wiązało się z większą redukcją NSSI, myśli samobójczych, dysregulacji emocji i depresji; przewaga w NSSI była widoczna już w 6. tygodniu.
W próbie 184 osób problemy z regulacją emocji były wyraźnie większe u osób z BPD. Najsilniej różnicowały je trudności z kontrolą impulsu, świadomością emocji i ich jasnością.
To badanie dotyka pytania ważniejszego niż samo „czy terapia działa?”: dla kogo działa lepiej. Autorzy połączyli dane z 32 RCT dotyczących psychoterapii osób z BPD, a dla 17 badań uzyskali dane na poziomie pojedynczych uczestników. Wyniki wspierają skuteczność psychoterapii dla problemów interpersonalnych, ale nie wskazują jeszcze stabilnego profilu moderatora.
To badanie jest interesujące dla DBT nie dlatego, że pokazuje „dietę na BPD”, lecz dlatego, że łączy trzy poziomy: wzorce żywieniowe, dysregulację emocji i nasilenie objawów. Autorzy znajdują różnice między grupami i wyniki mediacji, ale jednocześnie bardzo wyraźnie ograniczają interpretację do zależności obserwacyjnych.
Trzyletnie naturalistyczne wdrożenie transdiagnostycznych grup DBT w addictologii pokazało duże zmiany w regulacji emocji i średnie zmiany w impulsywności, ale wyniki silnie zależały od retencji i doświadczenia terapeutów.
Jedno z najdłuższych obserwacyjnych okien po randomizowanym badaniu DBT-A sugeruje utrzymującą się różnicę w częstości samouszkodzeń, choć przewaga DBT-A nie była statystycznie istotna dla wszystkich wyników w końcowym pomiarze.
To badanie jest ciekawe właśnie dlatego, że nie pokazuje prostego związku „więcej dysregulacji emocji = więcej NSSI”. W analizach dwuzmiennowych nie znaleziono istotnych korelacji z częstotliwością ani liczbą metod samouszkadzania. Po uwzględnieniu wielu zmiennych model pozostał istotny, ale miał ograniczoną moc wyjaśniającą.
Co zostaje z efektów DBT, gdy nastolatek staje się dorosłym? Badanie Mehluma i współpracowników daje odpowiedź bardziej interesującą niż proste „efekt się utrzymał”: samouszkodzenia były długoterminowo rzadsze po DBT-A, ale przewaga w wielu objawach nie pozostała istotna statystycznie w końcowym pomiarze.
To badanie jest ważne właśnie dlatego, że nie potwierdza najłatwiejszej narracji o AI w psychoterapii: aplikacja była wyraźnie bardziej angażująca, ale sama większa interaktywność nie przełożyła się na lepszą ogólną redukcję objawów lęku i depresji.
Artykuły mają stabilne adresy, daty publikacji, uporządkowane źródła oraz osobne dane maszynowe. Przy cytowaniu warto wskazać zarówno opracowanie, jak i źródło naukowe wymienione w Warstwie Naukowej.
RSS · JSON Feed · Mapa XML · llms.txt · Indeks JSON dla narzędzi · Rejestr źródeł i DOI