W 12-tygodniowym programie DBT intensywność leczenia nie różnicowała istotnie zmian w myślach samobójczych, natomiast wczesna poprawa wiązała się z większą szansą klinicznie istotnej poprawy w 12. tygodniu.
Porównanie grup 12- i 20-osobowych w rutynowej praktyce NHS nie wykazało istotnych różnic w wynikach ani retencji; autorzy traktują to jako wstępny sygnał wykonalności, nie dowód równoważności.
Współwystępowanie BPD i zaburzeń odżywiania jest klinicznie złożone. Autorzy przeglądu znaleźli osiem badań dotyczących DBT w tej populacji. Wyniki są obiecujące, ale dowody są heterogeniczne, a wiele badań łączy DBT z innymi elementami leczenia.
Metaanaliza obejmowała 60 RCT i 6692 osoby z przewlekłym bólem. Analizy obejmowały m.in. globalną elastyczność psychologiczną, akceptację, zaangażowane działanie i wartości.
Lipcowa publikacja przedstawia DBT jako model, którego trwałe wdrożenie wymaga zaplecza organizacyjnego, szkoleniowego i zawodowego.
W badaniu 42 osób z BPD i traumą wszyscy najpierw uczestniczyli w sześciomiesięcznym treningu umiejętności DBT. Następnie część została przydzielona do dalszego DBT-ST, a część do indywidualnego EMDR. Wyniki wspierają wykonalność modelu sekwencyjnego, ale nie pozwalają jeszcze ocenić jego przewagi klinicznej.
W analizie pięciu badań nasilenie BPD poprawiało się within-arm d=-1.32 (95% CI -1.99 do -.64), depresja d=-1.04, globalna psychopatologia d=-.73. Pooled dropout wyniósł 29% (95% CI 23–36%).
W analizie końcowej uwzględniono 69 osób. DBT-ST wiązał się z lepszą poprawą NSSI i depresji w analizowanej podgrupie nastolatków; odnotowano też zmiany parametrów aktywności prawej i lewej wyspy.
NSSI spadało w obu grupach. Równoległy trening rodziców wiązał się z większą redukcją depresji (p=.03) i lęku (p=.01) oraz wzrostem pozytywnych interakcji rodzic–nastolatek z mediany 2 do 11 razy tygodniowo.
Spośród 89 zrekrutowanych pacjentów dane bazowe miało 85, a obserwacja odroczona53. Po 10 tygodniach istotnie zmniejszyły się objawy BPD i poprawiło się funkcjonowanie osobowości; 52.8% completerów spełniało kryterium wiarygodnej poprawy BSL-23, a 33.9% poprawy BPDSI. Wyższa wyjściowa negative affectivity i psychoticism wiązała się z mniejszą zmianą objawów.