W 7 RCT (N=777) MBCT była prawdopodobnie skuteczniejsza od TAU po leczeniu (SMD=-0,40; 95% CrI -0,64 do -0,16) oraz w średnim obserwacja odroczona(SMD=-0,41; 95% CrI -0,76 do -0,02).
3 RCT obejmowały 178 osób, a 2 RCT (n=121) dostarczyły danych do analizy depresji. MBCT wiązała się z niższym nasileniem depresji (g Hedgesa=-0,92; 95% CI -1,30 do -0,55; I²=0%).
Redukcja Y-BOCS wyniosła 31,73% w MBCT wobec 8,07% w TAU; interakcja grupa×czas była istotna (F=11,02; p=0,002; d=1,05). Nie stwierdzono istotnych zmian łączności spoczynkowej po leczeniu.
Po 34 tygodniach MBCT+TAU dawała niższe nasilenie depresji niż TAU (różnica -2,49; 95% CI -3,89 do -1,09; p=0,0006; d=-0,41). Szacowane prawdopodobieństwo opłacalności przy progu £20 000/QALY wyniosło 99%.
Do analizy włączono 21 RCT. Pooled SMD wyniósł -0,3817 dla depresji i -0,4806 dla lęku; efekty pomiędzy pomiarem po leczeniu a obserwacja odroczonabyły małe i nieistotne.
Synteza 5 badań wykazała efekt MBCT dla objawów depresyjnych g=0,53 (95% CI 0,31–0,75) i lęku g=0,43 (95% CI 0,20–0,65). Autorzy podkreślili ograniczoną liczbę badań i możliwy bias publikacyjny.
RCT oceniał wyniki w 4. i 8. tygodniu oraz zależność dawki MBCT od zmian klinicznych; badano też zmiany markerów zapalnych i BDNF.
MBCT+TAU nie było skuteczniejsze od TAU dla bieżących objawów depresji po leczeniu (d=0,24; p=0,303) ani w obserwacja odroczona. Poprawa umiejętności uważności była większa po MBCT; analiza eksploracyjna wskazywała większą korzyść u osób z większą depresją i gorszym funkcjonowaniem na początku.
Metaanaliza wskazywała na niższe nasilenie depresji i ideacji samobójczej po MBCT; heterogeniczność była wysoka (I²=83,139% dla depresji i 83,647% dla ideacji).
MBCT prowadziła do większej redukcji lęku niż relapse-prevention CBT w krótkim okresie; prostych mediatorów, takich jak mindfulness, regulacja emocji, worry czy ruminacja, nie potwierdzono.