Do analizy włączono 21 RCT. Pooled SMD wyniósł -0,3817 dla depresji i -0,4806 dla lęku; efekty pomiędzy pomiarem po leczeniu a obserwacja odroczonabyły małe i nieistotne.
Autorzy wskazują na wczesne sygnały wykonalności CFT w psychozie oraz na potrzebę badań RCT oceniających wyniki biopsychospołeczne. Papier nie jest sam w sobie dowodem skuteczności klinicznej.
Spośród 589 rekordów do analizy zakwalifikowano 16 badań. Dla pełnego programu DBT efekt dla DERS wyniósł MD=-34.62 (k=7), a dla objawów BPD MD=-.76 (k=9).
9 uczestników ukończyło interwencję. W trakcie CFT nie obserwowano istotnej zmiany pierwotnej miary; w obserwacja odroczonaodnotowano istotny spadek samokrytycznych przekonań, Cohen d=-.43 (95% CI -.73 do -.12).
Synteza 5 badań wykazała efekt MBCT dla objawów depresyjnych g=0,53 (95% CI 0,31–0,75) i lęku g=0,43 (95% CI 0,20–0,65). Autorzy podkreślili ograniczoną liczbę badań i możliwy bias publikacyjny.
RCT oceniał wyniki w 4. i 8. tygodniu oraz zależność dawki MBCT od zmian klinicznych; badano też zmiany markerów zapalnych i BDNF.
Pilot oceniał możliwość realizacji RO-DBT-A telehealth oraz doświadczenia uczestników; wyniki wspierały wykonalność zdalnego formatu.
Przegląd zidentyfikował emerging evidence dla RO-DBT w anoreksji, autyzmie i depresji opornej na leczenie, ale podkreślił potrzebę większej liczby badań kontrolowanych.
MBCT+TAU nie było skuteczniejsze od TAU dla bieżących objawów depresji po leczeniu (d=0,24; p=0,303) ani w obserwacja odroczona. Poprawa umiejętności uważności była większa po MBCT; analiza eksploracyjna wskazywała większą korzyść u osób z większą depresją i gorszym funkcjonowaniem na początku.
Po dwóch tygodniach CFT redukowało samokrytycyzm rodziców i problemy emocjonalne oraz rówieśnicze dzieci; po 3 miesiącach dalsze zmiany obejmowały m.in. mniejszą wrogość rodzicielską i poprawę szeregu wyników dzieci.