W analizie ekonomicznej badania MOBY trzy modele wczesnej interwencji dla młodych osób z BPD miały podobną opłacalność. Bardziej złożony model specjalistyczny nie uzyskał jednoznacznej przewagi ekonomicznej.
W pilotażowym badaniu 50 osób z BPD i niedawnymi samouszkodzeniami nieobjętymi intencją samobójczą ukończyło 9-tygodniowy program MBCT-NSSI. Częstość NSSI zmniejszyła się istotnie, ale brak randomizacji, brak aktywnej kontroli i nierówne okresy obserwacji sprawiają, że wynik pozostaje wstępny.
Przegląd systematyczny objął siedem przeglądów i trzy RCT dotyczące specjalistycznych oraz kompleksowych interwencji psychospołecznych we wczesnych fazach ciężkich zaburzeń. Najmocniejsze dowody dotyczą wczesnej psychozy; w BPD dane są znacznie skromniejsze, ale wskazują na możliwość poprawy zaangażowania w leczenie.
W grupie 41 pacjentów leczonych stacjonarnie DBT autorzy śledzili napięcie wewnętrzne i dysocjację niemal w czasie rzeczywistym. Wyższa dysocjacja wiązała się z samouszkodzeniami, a zarówno napięcie, jak i dysocjacja rosły w dniach z silniejszymi myślami samobójczymi.
Naturalistyczne badanie 288 osób z zaburzeniami z klastra B porównało funkcjonowanie pacjentów otrzymujących MBT lub DBT. Liczba wizyt w SOR spadła z 119 przed leczeniem do 37 w pierwszym roku terapii, ale różnice między terapiami nie mogą być interpretowane przyczynowo, ponieważ sposób przydziału nie był losowy.
W N=340 ITQ wykazywał bardzo dobrą rzetelność wewnętrzną, a sześcioczynnikowy model CPTSD oraz trafność równoczesna wspierały jego użycie w tej populacji.
Publikacja Broadbear i współpracowników analizuje doświadczenia klinicystów pracujących z mężczyznami z zaburzeniami osobowości, ze szczególnym uwzględnieniem BPD, specyfiki diagnozy oraz barier w budowaniu relacji terapeutycznej. Jest to jakościowa analiza perspektyw klinicznych, a nie badanie skuteczności protokołów terapeutycznych.
Przegląd wskazuje na rolę różnic w prezentacji objawów, camouflagingu, barier systemowych i nierówności kulturowych w niedodiagnozowaniu autyzmu, szczególnie u kobiet i dorosłych.
Spośród 648 rekordów zakwalifikowano 7 badań. DBT wiązała się z redukcją depresji SMD=-.59 (95% CI -1.02 do -.16; p=.007; I²=80.5%). Dla złości wynik podstawowy był SMD=-.738, ale po korekcie Knappa–Hartaunga przedział obejmował zero.
W wieloośrodkowym randomizowanym badaniu w Anglii 336 osób z prawdopodobnym zaburzeniem osobowości przydzielono do maksymalnie 10 sesji Structured Psychological Support (SPS) albo wzmocnionej opieki standardowej. Po 12 miesiącach nie stwierdzono różnicy w głównym wyniku funkcjonowania społecznego, a interwencja nie spełniła kryterium opłacalności.