57 badań i N=43 066 potwierdziło dobre dopasowanie modelu drugiego rzędu PTSD/DSO, ale siedmioczynnikowy model skorelowany poprawiał dopasowanie; autorzy wskazali na znaczenie rozróżnienia hiper- i hipoaktywacji afektywnej.
Badanie testuje strukturę ITQ w grupie kobiet po doświadczeniach przemocy, dostarczając danych o modelu PTSD/DSO w populacji żeńskiej.
W N=199 oceniano strukturę, rzetelność i trafność względem ACE, dysocjacji, dysregulacji emocji, suicydalności i jakości życia.
W N=340 ITQ wykazywał bardzo dobrą rzetelność wewnętrzną, a sześcioczynnikowy model CPTSD oraz trafność równoczesna wspierały jego użycie w tej populacji.
Przegląd z 2026 r. omawia aktualne dane o psychoterapii CPTSD i podkreśla, że złożoność objawów wymaga uwzględniania zarówno symptomów PTSD, jak i DSO.
Przegląd syntetyzuje aktualne interwencje psychologiczne dla objawów CPTSD i podkreśla potrzebę rozwoju oraz lepszych badań terapii specyficznych dla pełnego profilu ICD-11.
Analiza wskazywała na emocjonalną traumę jako możliwą ścieżkę pośrednią, z negative self-concept jako węzłem łączącym doświadczenia i objawy.
Opis przypadku pokazał redukcję maladaptive schemas oraz spadek CAPS-5 z poziomu ciężkiego poniżej clinical cut-off dla PTSD.
Metaanaliza RCT wykazała istotne efekty psychoterapii vs kontrola dla PTSD (k=27, g=-1,16), depresji (k=23, g=-1,12), lęku (k=13, g=-1,25) i dysocjacji (k=7, g=-0,47); efekty w obserwacja odroczonazmniejszały się, ale pozostawały istotne dla części wyników.
W polskiej próbie N=452 CFA wspierała model PTSD/CPTSD, a rzetelność ITQ, PTSD i DSO była dobra; LPA wyróżniała klasy cPTSD, PTSD, DSO i niskich objawów.