Obie grupy rozpoznawały różnice komunikacyjne, sensoryczne i przetwarzania oraz wskazywały, że opieka położnicza może być szczególnie stresująca dla autystycznych użytkowniczek.
Przegląd wskazuje na rolę różnic w prezentacji objawów, camouflagingu, barier systemowych i nierówności kulturowych w niedodiagnozowaniu autyzmu, szczególnie u kobiet i dorosłych.
Badanie eksploruje emocjonalne doświadczenia kobiet diagnozowanych po 30. roku życia, w tym wpływ oczekiwań płciowych na rozpoznawanie autyzmu.
Badanie porównuje profile kobiet diagnozowanych wcześnie i późno, co pozwala analizować, które cechy wiążą się z późniejszym rozpoznaniem.
Metasynteza porządkuje strategie camouflagingu i pokazuje, że termin obejmuje różne procesy i zachowania zależne od kontekstu.
Uczestniczki opisywały bariery związane z usługami, kulturą, rozpoznaniem i dopasowaniem planowania pomocy do doświadczeń rodzin.
Przegląd pokazuje, że nie ma jednej uzgodnionej definicji „późnej diagnozy”; literatura wskazuje na wpływ prezentacji klinicznej, maskowania, systemu diagnostycznego i czynników społecznych na opóźnienie identyfikacji.
W badaniu 253 osób kobiety miały niższy odsetek wczesnej diagnozy i częściej wcześniejsze inne rozpoznania; camouflaging był częstszy u kobiet, ale nie wyjaśniał wprost całego opóźnienia diagnozy.
Uczestniczki opisywały diagnozę autyzmu jako pomagającą reinterpretować wcześniejsze doświadczenia i rozumieć siebie po wcześniejszym rozpoznaniu BPD.
Kobiety opisywały lepsze rozumienie siebie po diagnozie i większą życzliwość wobec siebie, w tym większą gotowość do wyrażania potrzeb i dbania o siebie.