NSSI spadało w obu grupach. Równoległy trening rodziców wiązał się z większą redukcją depresji (p=.03) i lęku (p=.01) oraz wzrostem pozytywnych interakcji rodzic–nastolatek z mediany 2 do 11 razy tygodniowo.
Najważniejsza informacja z przeglądu Yip i współautorów jest prosta: obecna literatura RCT nie uzasadnia twierdzenia, że AI-CBT ma już ugruntowaną skuteczność kliniczną w lęku i depresji.
Spośród 89 zrekrutowanych pacjentów dane bazowe miało 85, a obserwacja odroczona53. Po 10 tygodniach istotnie zmniejszyły się objawy BPD i poprawiło się funkcjonowanie osobowości; 52.8% completerów spełniało kryterium wiarygodnej poprawy BSL-23, a 33.9% poprawy BPDSI. Wyższa wyjściowa negative affectivity i psychoticism wiązała się z mniejszą zmianą objawów.
Przegląd wykazał ogólnie pozytywne efekty szkoleń DBT dla wiedzy, self-efficacy, postaw i deklarowanego używania DBT. Bardziej intensywne modele z wsparciem implementacyjnym wiązały się z lepszymi wynikami, ale heterogeniczność i umiarkowane ryzyko błędu obniżały pewność dowodów.
Nie wykazano istotnej różnicy między DBT i terapią schematów w redukcji nasilenia BPD: p=.27, r=.09; po 36 miesiącach różnica średnich BPDSI-5 wynosiła -1,09, d=0,15, 95% CI -0,17 do 0,47. Obie terapie wiązały się z dużą poprawą.
3 RCT obejmowały 178 osób, a 2 RCT (n=121) dostarczyły danych do analizy depresji. MBCT wiązała się z niższym nasileniem depresji (g Hedgesa=-0,92; 95% CI -1,30 do -0,55; I²=0%).
Badanie oceniało grupową ACT u osób z chorobą afektywną dwubiegunową pod kątem poznawczej regulacji emocji i elastyczności psychologicznej.
W N=199 oceniano strukturę, rzetelność i trafność względem ACE, dysocjacji, dysregulacji emocji, suicydalności i jakości życia.
W 91-osobowej próbie CFT dodane do TAU prowadziło do istotnych i klinicznie znaczących popraw w samowspółczuciu, nastroju, wstydzie, samokrytycyzmie, porównaniach społecznych, zachowaniu podporządkowania i jedzeniu emocjonalnym; autorzy podają utrzymanie efektów przy 3-miesięcznym obserwacja odroczona.
Przegląd pokazuje, że baza dowodowa dla dzieci i nastolatków jest wyraźnie mniejsza niż dla dorosłych. Większość badań dotyczyła grup, ale różniły się populacje, formaty i sposób pomiaru wyników, dlatego autorzy wskazują na potrzebę silniejszych badań.