Po interwencji i w 2-miesięcznym obserwacja odroczonagrupa z CFT miała większy spadek wstydu, samokrytycyzmu i dystresu. Zmiana samowspółczucia nie różniła się istotnie między grupami (P=.725).
Artykuł omawia potencjalne zastosowanie CFT do CPTSD i podkreśla, że najskuteczniejsze podejścia pozostają przedmiotem dalszych badań.
33,9% próby spełniało kryteria CPTSD; status CPTSD wiązał się z myślami i próbą samobójczą, a negative self-concept był szczególnie związany z planem i próbą.
Obie grupy poprawiły się w wielu wynikach, ale ICB nie było szeroko lepsze od TAU. ICB wiązało się z większym wzrostem zatrudnienia (p=.032) oraz redukcją dni hospitalizacji 89% vs 41%, różnica p=.016; koszty hospitalizacji i opieki dziennej były niższe o 48% (p=.011).
Po roku nie wykazano istotnej różnicy w BPDSI: mean difference 3.32 (95% CI -0.58 do 7.22), p=.094. Obie grupy miały duże poprawy od wartości wyjściowej do obserwacja odroczona.
Obie interwencje dawały istotną i utrzymującą się poprawę dysregulacji emocji, objawów BPD, stresu, depresji i coping. Nie wykazano istotnych różnic między grupami w głównych ani wtórnych wynikach.
W 20 badaniach i 332 parach ważona wielkość efektu wyniosła d=.93 (95% CI .75–1.12) pre–post, d=.44 (.03–.85) względem wykonalnych alternatywnych interwencji i d=.86 (.56–1.15) pre–obserwacja odroczona. Autorzy raportują też związek większej wierności modelowi z silniejszą poprawą par.
Do analizy włączono 21 RCT. Pooled SMD wyniósł -0,3817 dla depresji i -0,4806 dla lęku; efekty pomiędzy pomiarem po leczeniu a obserwacja odroczonabyły małe i nieistotne.
Przegląd i metaanaliza RCT objęła 18 artykułów i porównywała zmiany w regulacji emocji po psychoterapii w różnych podejściach. To dowód transdiagnostyczny, a nie test Radical Acceptance.
Badanie oceniało niemiecką wersję ITI jako klinicznego narzędzia do różnicowania PTSD i CPTSD po wdrożeniu ICD-11.