Istotny efekt sesja×leczenie wystąpił dla postrzeganych przez kobiety zachowań bezpiecznego przywiązania partnera (β=0,02 na sesję; p=.012), ale nie dla ich własnych zachowań. Zarówno własne, jak i partnerskie postrzeganie zachowań bezpiecznego przywiązania przewidywało poprawę dopasowania diadycznego.
Reliable Change Index wykazał istotną poprawę satysfakcji relacyjnej u 18,9% osób na DAS i 40,4% na CSI. Wyniki były podobne niezależnie od telehealth/face-to-face, liczby sesji, tła szkoleniowego terapeutów i podstawowych cech demograficznych.
W analizie MANCOVA EFCT prowadziło do istotnej poprawy empatii emocjonalnej, funkcjonowania seksualnego i jakości relacji w porównaniu z kontrolą (p<.001 dla wyników wielowymiarowych i jednowymiarowych).
Przegląd syntetyzuje dowody na temat dwóch podejść opartych na pracy z parą; EFT było analizowane w kontekście poprawy satysfakcji i problemów relacyjnych towarzyszących uzależnieniu.
Przegląd opisuje EFCT jako podejście oparte na przywiązaniu, które w tej literaturze jest badane m.in. pod kątem zwiększania bezpieczeństwa przywiązaniowego i zmniejszania konfliktu oraz stresu u par mierzących się z chorobą.
EFCT istotnie zwiększało intymność i zmniejszało wstyd względem grupy kontrolnej (p<.05). Artykuł opisuje próbę wzmocnienia bezpieczeństwa relacyjnego przez pracę z emocją wstydu.
W 20 badaniach i 332 parach ważona wielkość efektu wyniosła d=.93 (95% CI .75–1.12) pre–post, d=.44 (.03–.85) względem wykonalnych alternatywnych interwencji i d=.86 (.56–1.15) pre–obserwacja odroczona. Autorzy raportują też związek większej wierności modelowi z silniejszą poprawą par.
Większe wyjściowe trudności w regulacji emocji wiązały się z niższą początkową satysfakcją związku, ale nie przewidywały jej zmiany w trakcie terapii, a zależność nie różniła się istotnie między EFT i usual care.
Przymierze miało lekko dodatnią, krzywoliniową trajektorię w obu warunkach. Kobiety raportowały wyższe przymierze od pierwszej sesji; kobiety w EFT zaczynały od wyższego poziomu przymierza niż kobiety w TAU, ale tempo zmiany przymierza nie różniło się między warunkami.
W grupie obserwowano wzrost afektu dodatniego i spadek ujemnego. Intymność, responsywność partnera i ekspresja potrzeb przywiązaniowych poprawiały się szczególnie w późniejszej fazie terapii; wyniki były istotne na poziomie grupy, ale nie w każdym pojedynczym przypadku.