Suppression była nieefektywna/kounterproduktywna; distraction i acceptance stanowiły alternatywne sposoby radzenia sobie z intruzjami.
Początkowe nasilenie głodu nikotynowego nie różniło się istotnie między grupami, ale grupa praktykująca uważność wypaliła istotnie mniej papierosów podczas 7-dniowej obserwacji.
Distraction pozostawała skuteczna także po późniejszym uruchomieniu strategii, gdy reappraisal stawała się trudniejsza.
Interwencja zwiększała subiektywne poczucie szczęścia i była związana ze wzrostem życzliwości/gratitude.
Distraction obniżała dysforyczny nastrój względem rumination, ale mindfulness działał lepiej niż distraction.
Kontakt z thin-ideal peer zwiększał niezadowolenie z ciała, choć nie zwiększał negatywnego afektu.
Niższa tolerancja na dystres przewidywała wcześniejsze przedwczesne porzucenie terapii (dropout) w ośrodku leczenia uzależnień.
Typ porównania wpływał na afekt; konsekwencje różniły się zależnie od burnout i orientation.
Metaanaliza wspiera istnienie paradoksalnych efektów tłumienia myśli w części warunków.
Nie wykazano prostego natychmiastowego ani opóźnionego efektu rebound, ale lęk wpływał na intruzje.