RCT porównywał pojedynczą sesję DBT skills z treningiem relaksacji u osób niezaangażowanych w leczenie.
Facebook exposure zwiększał negatywny nastrój względem neutralnej strony; efekt był zależny od tendencji do porównań wyglądu.
Przegląd 17 triali znalazł wstępne dowody użyteczności DBT skills training jako stand-alone intervention dla wielu problemów, ale ograniczenia metodologiczne uniemożliwiały silne wnioski o skuteczności.
W badaniu uczestniczyło 77 nastolatków. DBT-A była skuteczniejsza od EUC w redukcji samouszkodzeń, myśli samobójczych i depresji; dla nasilenia myśli samobójczych Δ slope=-.62 na tydzień (p=.010).
DBT-ST przewyższał grupę wsparcia w redukcji dysregulacji emocji (d=1.86), zwiększaniu używania umiejętności (d=1.02) i redukcji lęku (d=1.37), ale nie depresji. Używanie umiejętności mediowało różnice między warunkami.
Przekonania na temat głodu substancji oraz próby kontrolowania i tłumienia impulsów były istotnie powiązane z doświadczeniem rzucania palenia i wynikami leczenia.
Nietolerancja dystresu uległa istotnemu zmniejszeniu w trakcie leczenia; większa redukcja nietolerancji wiązała się z niższym nasileniem objawów depresji i lęku po terapii.
Uczestnicy kończący LTD mieli większą redukcję DSH i poprawę części aspektów regulacji emocji niż TAU; poprawa DSH utrzymywała się przy 3 miesiącach.
W grupie DBT poprawiała się distress tolerance, regulacja emocji oraz zmniejszały się impulsywność i wybuchowa złość.
Wyższa tolerancja na dystres wiązała się z niższym nasileniem depresji oraz dystresu i miała istotne znaczenie dla przestrzegania zaleceń terapeutycznych oraz uzyskiwanych wyników leczenia.