Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
Zrandomizowano 59 osób; program ukończyło 50 osób (27 ACT, 23 waitlist). W grupie ACT obserwowano większą poprawę objawów depresyjnych, ruminacji, unikania doświadczeń i fuzji poznawczej względem waitlist.
101 osób zrandomizowano do iACT (n=53) lub iFORUM (n=48). W 6-miesięcznej ocenie różnica zmiany WI-7 wyniosła 19,0 punktu (95% CI 10,8–27,2; p<0,001), a standaryzowany efekt wyniósł d=0,80 (95% CI 0,38–1,23). Odsetek osób, które przestały spełniać próg przypadku klinicznego, był większy po iACT: 35% vs 16%.
Po leczeniu nie stwierdzono różnic między iACT i iPRT w wynikach końcowych, natomiast oba warunki wiązały się z dużą poprawą objawów obsesyjno-kompulsyjnych. Poprawa elastyczności psychologicznej była średnia i utrzymała się po 3 miesiącach, a iACT oceniano jako bardziej akceptowalne.
Wcześniej raportowana część kliniczna wskazywała na poprawę lęku; analiza tej publikacji koncentrowała się na funkcji naczyniowej i markerach zapalnych. Poprawa lęku nie przełożyła się na istotną zmianę badanych biomarkerów.
Przegląd oceniał, czy pojedyncza sesja może zwiększać wykonalność, akceptowalność i dostępność ACT przy jednoczesnej poprawie funkcjonowania i jakości życia.
Synteza wykazała, że technologicznie wspierane ACT może przewyższać warunki porównawcze w zakresie funkcjonowania i wyników bezpośrednio związanych z ACT; znaczenie miały m.in. modalność technologii i kontakt z terapeutą.
Badanie opublikowane w Science pokazuje, że problemem AI używanej do porad nie musi być tylko błąd faktograficzny. Nadmierne potwierdzanie perspektywy użytkownika może wpływać na jego ocenę własnego zachowania: w trzech prerejestrowanych eksperymentach z udziałem 2405 osób sykofantyczne AI zwiększało przekonanie uczestników, że mają rację, a jednocześnie zmniejszało gotowość do przyjęcia odpowiedzialności i naprawy konfliktu.
Gotowość do samoujawniania miała najsilniejszy unikalny związek z komfortem; związek WSD–FC był silniejszy przy wyższej antropomorfizacji. Analiza odwrotnego modelu nie rozstrzygała kolejności czasowej.
Hayes i współpracownicy przedstawili model psychopatologii i leczenia leżący u podstaw ACT oraz przejrzeli dowody korelacyjne, komponentowe, procesowe i wynikowe.
W RCT 90 młodych dorosłych porównano AI-CBT, CBT prowadzone przez peer counselorów i brak interwencji. Poprawa wewnątrz grup nie przełożyła się na istotną przewagę nad kontrolą.
W badaniu 102 dorosłych z lękiem społecznym porównano dwa czterotygodniowe programy AI: CBT i terapię psychodynamiczną. Oba dawały umiarkowane spadki objawów, bez istotnej różnicy między nimi po leczeniu.
W badaniu 540 dorosłych rozwiązanie genAI zwiększyło częstotliwość i czas korzystania z cyfrowego CBT, podczas gdy ogólne wyniki lęku i depresji były porównywalne.
W 18 badaniach obejmujących 1705 uczestników dCBT nie różniło się istotnie od CBT twarzą w twarz pod względem nasilenia objawów OCD po interwencji.
W 12-tygodniowym programie DBT intensywność leczenia nie różnicowała istotnie zmian w myślach samobójczych, natomiast wczesna poprawa wiązała się z większą szansą klinicznie istotnej poprawy w 12. tygodniu.
Porównanie grup 12- i 20-osobowych w rutynowej praktyce NHS nie wykazało istotnych różnic w wynikach ani retencji; autorzy traktują to jako wstępny sygnał wykonalności, nie dowód równoważności.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.