Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
Najważniejszy wynik nie brzmi „AI działa”. Przegląd pokazuje raczej, jakie cechy zwiększają użyteczność chatbotów i gdzie pojawia się problem: zaangażowanie często maleje, gdy odpowiedzi są nietrafne lub niedopasowane.
Sierpniowa metaanaliza w Clinical Psychology Review objęła 105 badań randomizowanych i 13 933 pacjentów. To jeden z mocniejszych współczesnych przeglądów aktywacji behawioralnej w depresji.
Obie grupy rozpoznawały różnice komunikacyjne, sensoryczne i przetwarzania oraz wskazywały, że opieka położnicza może być szczególnie stresująca dla autystycznych użytkowniczek.
Zerwania przymierza terapeutycznego nie są wyłącznie chwilowym zakłóceniem relacji. W tej metaanalizie większa liczba mierzonych zerwań była związana z gorszym wynikiem psychoterapii. Badanie nie odpowiada jednak na pytanie, czy naprawienie zerwania usuwa ten związek.
Lipcowa publikacja przedstawia DBT jako model, którego trwałe wdrożenie wymaga zaplecza organizacyjnego, szkoleniowego i zawodowego.
Standardowa CBT na koszmary jest zwykle dłuższą interwencją, podczas gdy podstawowa opieka psychiatryczna pracuje często w krótkich kontaktach. Autorzy opisują, jak próbują zmniejszyć tę lukę: poprzez skrócone formaty, pracę w podstawowej opiece oraz wideoterapię po ostrym zdarzeniu traumatycznym. To materiał o wdrażaniu i wykonalności, nie o skuteczności CBT-N jako takiej.
W leczeniu PTSD nadal około 40% osób nie odpowiada na terapię. Ten przegląd nie pyta jednak, która metoda jest najlepsza. Zamiast tego sprawdza, jak badacze mierzyli zmianę w trakcie psychoterapii. W 115 badaniach dominowały Prolonged Exposure i Cognitive Processing Therapy, a pomiary wykonywano często sesja po sesji.
W badaniu internetowej grupy samopomocowej opartej na CBT uczestnicy spotykali się siedem razy przez wideokonferencję. Program łączył techniki CBT z wymianą doświadczeń. W grupie COS spadek objawów depresji był duży, a zmniejszenie myśli samobójczych utrzymywało się w obserwacji trzymiesięcznej.
Nowa synteza jakościowa przesuwa uwagę z pytania „czy zerwania są złe?” na pytanie „jak ludzie przeżywają zerwanie i co pomaga je naprawić?”. W dziesięciu badaniach powtarzały się trzy obszary: zagrożenie bezpieczeństwa i zaufania, nadawanie znaczenia temu, co się wydarzyło, oraz naprawa poprzez uznanie problemu, dialog i współpracę.
W badaniu 42 osób z BPD i traumą wszyscy najpierw uczestniczyli w sześciomiesięcznym treningu umiejętności DBT. Następnie część została przydzielona do dalszego DBT-ST, a część do indywidualnego EMDR. Wyniki wspierają wykonalność modelu sekwencyjnego, ale nie pozwalają jeszcze ocenić jego przewagi klinicznej.
W 7 RCT (N=777) MBCT była prawdopodobnie skuteczniejsza od TAU po leczeniu (SMD=-0,40; 95% CrI -0,64 do -0,16) oraz w średnim obserwacja odroczona(SMD=-0,41; 95% CrI -0,76 do -0,02).
W analizie pięciu badań nasilenie BPD poprawiało się within-arm d=-1.32 (95% CI -1.99 do -.64), depresja d=-1.04, globalna psychopatologia d=-.73. Pooled dropout wyniósł 29% (95% CI 23–36%).
W analizie końcowej uwzględniono 69 osób. DBT-ST wiązał się z lepszą poprawą NSSI i depresji w analizowanej podgrupie nastolatków; odnotowano też zmiany parametrów aktywności prawej i lewej wyspy.
57 badań i N=43 066 potwierdziło dobre dopasowanie modelu drugiego rzędu PTSD/DSO, ale siedmioczynnikowy model skorelowany poprawiał dopasowanie; autorzy wskazali na znaczenie rozróżnienia hiper- i hipoaktywacji afektywnej.
Badanie testuje strukturę ITQ w grupie kobiet po doświadczeniach przemocy, dostarczając danych o modelu PTSD/DSO w populacji żeńskiej.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.