Badanie EMA u osób po traumie porównywało codzienne wykorzystanie m.in. akceptacji, przeformułowania, rozproszenia i rozwiązywania problemów oraz ich związki z afektem i PTSD.
Przegląd zidentyfikował 30 badań ACT pracowniczych, w tym 18 kontrolowanych, i oceniał poszczególne procesy elastyczności psychologicznej. Wnioski wskazywały m.in. na poprawę akceptacji, defuzji i kontaktu z chwilą obecną.
Po 9 tygodniach różnica w zmianie DERS-18 wyniosła -4.88 punktu (95% CI -9.20 do -0.55; p=.03), Cohen d=-.46. Przewaga w dysregulacji emocji utrzymywała się w 21. tygodniu.
Włączono 63 autystycznych dorosłych. Dysregulacja emocji zmniejszała się względem listy oczekujących w połowie terapii (β=-18.59) i po terapii (β=-31.91), a poprawa utrzymała się w obserwacja odroczona; poprawiły się też depresja i jakość życia.
Obie strategie prowadziły do dużych redukcji PTSD. Po roku nie wykazano istotnej różnicy (p=.312, d=-.23); obie grupy poprawiły też objawy BPD i jakość życia.
39 osób z BPD otrzymywało przez rok ambulatoryjną DBT online. Odnotowano duże przed–po efekty dla objawów BPD i jakości życia oraz wysoką akceptację formatu, przy relatywnie wysokim odsetku rezygnacji.
92 zdrowych młodych dorosłych losowo przydzielono do Radical Acceptance (n=46) albo Check the Facts (n=46). Po pojedynczej sesji negatywny afekt powrócił do poziomu wyjściowego w grupie Radical Acceptance, a zastosowanie tej strategii poprawiało także wykonywanie zadań akceptacji i reappraisal.
Pięciu z 18 uczestników (27,7%) zgłosiło używanie ACCEPTS; uczestnicy opisywali rozpraszanie jako pomoc w radzeniu sobie z intensywnym stresem.
Badanie RCT analizowało wpływ codziennych aktów życzliwości na kontakt społeczny i samotność.
Metaanaliza RCT syntetyzuje warunki, w których porównania społeczne wpływają na zachowanie; to nie jest metaanaliza samego ACCEPTS.