Obie grupy poprawiły się w wielu wynikach, ale ICB nie było szeroko lepsze od TAU. ICB wiązało się z większym wzrostem zatrudnienia (p=.032) oraz redukcją dni hospitalizacji 89% vs 41%, różnica p=.016; koszty hospitalizacji i opieki dziennej były niższe o 48% (p=.011).
Po roku nie wykazano istotnej różnicy w BPDSI: mean difference 3.32 (95% CI -0.58 do 7.22), p=.094. Obie grupy miały duże poprawy od wartości wyjściowej do obserwacja odroczona.
Obie interwencje dawały istotną i utrzymującą się poprawę dysregulacji emocji, objawów BPD, stresu, depresji i coping. Nie wykazano istotnych różnic między grupami w głównych ani wtórnych wynikach.
Przegląd i metaanaliza RCT objęła 18 artykułów i porównywała zmiany w regulacji emocji po psychoterapii w różnych podejściach. To dowód transdiagnostyczny, a nie test Radical Acceptance.
175 osób z przewlekłym bólem randomizowano do ExACT albo samego nadzorowanego ćwiczenia. Wyniki obejmowały m.in. akceptację bólu, lęk, depresję i funkcjonowanie przy obserwacji rocznej.
Spośród 589 rekordów do analizy zakwalifikowano 16 badań. Dla pełnego programu DBT efekt dla DERS wyniósł MD=-34.62 (k=7), a dla objawów BPD MD=-.76 (k=9).
Meta-analiza syntetyzuje zależności między samotnością a regulacją emocji, w tym distraction, rumination, reappraisal i suppression.
Metaanaliza podsumowała związek między deficytami tolerancji na dystres a całożyciową częstością samouszkodzeń bez intencji samobójczej, wskazując na istotną rolę regulacji afektu w powstrzymywaniu impulsów samouszkadzających.
Aplikacja DBT-ST zmniejszała obiektywne binge eating (IRR=0,69) i psychopatologię ED (d=-0,68) po 6 tygodniach; efekt dla distress tolerance nie różnił się istotnie. Dropout w interwencji wyniósł 48%.
Badanie koncentrowało się na zmianie funkcjonowania społecznego i kompetencji komunikacyjnych po treningu IE.