W badaniu klinicznym oceniono wpływ reskrypcji wyobrażeniowej na agresję i tolerancję dyskomfortu w zaburzeniu osobowości z pogranicza (BPD) w porównaniu ze standardowym leczeniem farmakologicznym.
Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) została oceniona pod kątem wpływu na zdolności samorządzenia, tolerancję dyskomfortu i poczucie samotności u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową z historią hospitalizacji.
Asesor-blinded RCT oceniał 5-modułową cyfrową interwencję DBT w ciągu 5–10 dni; program koncentrował się m.in. na distress tolerance.
83% uczestników deklarowało, że lubi aplikację, 88% poleciłoby ją rówieśnikom, a 100% uznało ją za przyjazną użytkownikowi; adolescenti z AN wskazywali na pomoc podczas stresujących posiłków.
Przegląd objął 72 badania i analizował zarówno wyniki kliniczne, jak i wdrażanie DBT w różnych ustawieniach, w tym inpatient, outpatient i school.
Ogólny efekt post-treatment vs kontrola wyniósł g=-.62 (95% CI -1.13 do -.12; p=.016). Dla DBT-PTSD g=-.57, a dla DBT-PE g=-1.03; w analizach pre–post depresja zmniejszyła się o g=-1.02.
Obie grupy poprawiły się w wielu wynikach, ale ICB nie było szeroko lepsze od TAU. ICB wiązało się z większym wzrostem zatrudnienia (p=.032) oraz redukcją dni hospitalizacji 89% vs 41%, różnica p=.016; koszty hospitalizacji i opieki dziennej były niższe o 48% (p=.011).
Po roku nie wykazano istotnej różnicy w BPDSI: mean difference 3.32 (95% CI -0.58 do 7.22), p=.094. Obie grupy miały duże poprawy od wartości wyjściowej do obserwacja odroczona.
Obie interwencje dawały istotną i utrzymującą się poprawę dysregulacji emocji, objawów BPD, stresu, depresji i coping. Nie wykazano istotnych różnic między grupami w głównych ani wtórnych wynikach.
Spośród 589 rekordów do analizy zakwalifikowano 16 badań. Dla pełnego programu DBT efekt dla DERS wyniósł MD=-34.62 (k=7), a dla objawów BPD MD=-.76 (k=9).