Opracowania Przeglądu oznaczone tagiem „crisis survival”. Najnowsze publikacje są prezentowane jako pierwsze.
Uczestnicy kończący LTD mieli większą redukcję DSH i poprawę części aspektów regulacji emocji niż TAU; poprawa DSH utrzymywała się przy 3 miesiącach.
W grupie DBT poprawiała się distress tolerance, regulacja emocji oraz zmniejszały się impulsywność i wybuchowa złość.
Wyższa tolerancja na dystres wiązała się z niższym nasileniem depresji oraz dystresu i miała istotne znaczenie dla przestrzegania zaleceń terapeutycznych oraz uzyskiwanych wyników leczenia.
Eksperymentalne porównanie strategii akceptacji oraz tłumienia (supresji) jako sposobów reagowania na intensywny głód nikotynowy.
Interwencja ukierunkowana na tolerancję na dyskomfort przyniosła większą poprawę w znoszeniu dystresu niż warunki porównawcze; objawy depresyjne uległy poprawie w obu grupach.
Po ukończeniu grupy spadała częstość DSH i rosła distress tolerance; część zmian utrzymywała się w obserwacja odroczona.
RCT dyseminacyjny testował sposoby uczenia klinicystów treści DBT distress tolerance; zarówno manual, jak i e-learning wspierały nabywanie wiedzy względem kontroli.
Program MBRP uczył uważnych reakcji na dyskomfort emocjonalny i głód substancji; analizy powiązały zmiany w depresji i nasileniu głodu z wynikami leczenia uzależnień.
Początkowe nasilenie głodu nikotynowego nie różniło się istotnie między grupami, ale grupa praktykująca uważność wypaliła istotnie mniej papierosów podczas 7-dniowej obserwacji.
Niższa tolerancja na dystres przewidywała wcześniejsze przedwczesne porzucenie terapii (dropout) w ośrodku leczenia uzależnień.
Artykuły mają stabilne adresy, daty publikacji, uporządkowane źródła oraz osobne dane maszynowe. Przy cytowaniu warto wskazać zarówno opracowanie, jak i źródło naukowe wymienione w Warstwie Naukowej.
RSS · JSON Feed · Mapa XML · llms.txt · Indeks JSON dla narzędzi · Rejestr źródeł i DOI