W badaniu oceniono program relaksacji pod kątem dystresu; wyniki nie wykazały jednolicie korzystnego wzorca krótkoterminowej redukcji lęku, stanowiąc istotny przypadek graniczny.
455 młodych dorosłych zrandomizowano do LifeBuoy lub kontroli; badanie testowało m.in. umiejętności regulacji emocji i distress tolerance w kontekście cyfrowej prewencji samobójstw.
Niższa behawioralna tolerancja na dystres stanowiła prospektywne ogniwo łączące wcześniejszą ekspozycję na przemoc z późniejszym sięganiem po alkohol w celach regulacji emocjonalnej.
Wyższa tolerancja na dystres zapobiegała inicjacji i obniżała późniejszą częstotliwość używania substancji psychoaktywnych u młodzieży, pełniąc rolę ochronną w toku nauki w szkole średniej.
Zbadano powiązania między psychologiczną tolerancją na dystres a odczuwaniem ostrego bólu i zmiennymi związanymi z leczeniem używania substancji u pacjentów oddziału ratunkowego.
Badanie RCT ukierunkowano na wysoką nietolerancję dyskomfortu, oceniając głód substancji, radzenie sobie ze stresem, problemy i częstość używania marihuany.
Randomizowane porównanie podejść relaksacyjnych i wirtualnej rzeczywistości (VR) pod kątem redukcji lęku, stabilizacji parametrów życiowych oraz satysfakcji pacjentów.
Badanie analizowało DBT skills training w AUD i rolę regulacji emocji oraz experiential avoidance jako procesów zmiany.
Badanie jakościowe opisuje, jak młodzież doświadcza uczenia się i stosowania umiejętności DBT, w tym radzenia sobie w trudnych stanach emocjonalnych.
Analiza mediacyjna badała, czy poprawa mindfulness i distress tolerance pośredniczy w związku DBT-ST z poprawą wyników klinicznych.