DBT-ST był skuteczniejszy od SSGT w redukcji częstości NSSI i poprawie wielu domen psychologicznego funkcjonowania; nie stwierdzono istotnych różnic między grupami dla depresji, myśli i prób samobójczych.
Asesor-blinded RCT oceniał 5-modułową cyfrową interwencję DBT w ciągu 5–10 dni; program koncentrował się m.in. na distress tolerance.
83% uczestników deklarowało, że lubi aplikację, 88% poleciłoby ją rówieśnikom, a 100% uznało ją za przyjazną użytkownikowi; adolescenti z AN wskazywali na pomoc podczas stresujących posiłków.
Aplikacja DBT-ST zmniejszała obiektywne binge eating (IRR=0,69) i psychopatologię ED (d=-0,68) po 6 tygodniach; efekt dla distress tolerance nie różnił się istotnie. Dropout w interwencji wyniósł 48%.
455 młodych dorosłych zrandomizowano do LifeBuoy lub kontroli; badanie testowało m.in. umiejętności regulacji emocji i distress tolerance w kontekście cyfrowej prewencji samobójstw.
Badanie analizowało DBT skills training w AUD i rolę regulacji emocji oraz experiential avoidance jako procesów zmiany.
Badanie jakościowe opisuje, jak młodzież doświadcza uczenia się i stosowania umiejętności DBT, w tym radzenia sobie w trudnych stanach emocjonalnych.
Analiza mediacyjna badała, czy poprawa mindfulness i distress tolerance pośredniczy w związku DBT-ST z poprawą wyników klinicznych.
Pilotaż terenowy badał DBT skills training jako element zapobiegania nawrotom opioidów i palenia.
Badanie mieszane oceniało adaptowany trening DBT i wskazywało poprawę w domenach emocjonalnych oraz akceptowalność programu.