ITI oceniano u 124 weteranów; wyniki wspierały jego rzetelność i trafność dla ICD-11 PTSD/CPTSD, z akceptowalnym modelem obejmującym wyższy czynnik CPTSD.
Przegląd pokazuje, że nie ma jednej uzgodnionej definicji „późnej diagnozy”; literatura wskazuje na wpływ prezentacji klinicznej, maskowania, systemu diagnostycznego i czynników społecznych na opóźnienie identyfikacji.
39 osób z BPD otrzymywało przez rok ambulatoryjną DBT online. Odnotowano duże przed–po efekty dla objawów BPD i jakości życia oraz wysoką akceptację formatu, przy relatywnie wysokim odsetku rezygnacji.
W badaniu 253 osób kobiety miały niższy odsetek wczesnej diagnozy i częściej wcześniejsze inne rozpoznania; camouflaging był częstszy u kobiet, ale nie wyjaśniał wprost całego opóźnienia diagnozy.
92 zdrowych młodych dorosłych losowo przydzielono do Radical Acceptance (n=46) albo Check the Facts (n=46). Po pojedynczej sesji negatywny afekt powrócił do poziomu wyjściowego w grupie Radical Acceptance, a zastosowanie tej strategii poprawiało także wykonywanie zadań akceptacji i reappraisal.
W N=1526 badano PTSD/CPTSD, ekspozycję na traumę i czynniki psychospołeczne w starszym wieku; model PTSD/DSO wspierał konstrukt ICD-11.
Pięciu z 18 uczestników (27,7%) zgłosiło używanie ACCEPTS; uczestnicy opisywali rozpraszanie jako pomoc w radzeniu sobie z intensywnym stresem.
Badanie RCT analizowało wpływ codziennych aktów życzliwości na kontakt społeczny i samotność.
Metaanaliza RCT syntetyzuje warunki, w których porównania społeczne wpływają na zachowanie; to nie jest metaanaliza samego ACCEPTS.
Uczestnicy częściej preferowali distraction przy wysokiej intensywności emocji; wyczerpanie poznawcze zmniejszało preferencję distraction.