Badanie analizowało, czy przekonanie, że negatywne emocje należy akceptować, wiąże się z dobrostanem poprzez strategie regulacji emocji, w tym reinterpretację i tłumienie.
Analiza wskazywała na emocjonalną traumę jako możliwą ścieżkę pośrednią, z negative self-concept jako węzłem łączącym doświadczenia i objawy.
Opis przypadku pokazał redukcję maladaptive schemas oraz spadek CAPS-5 z poziomu ciężkiego poniżej clinical cut-off dla PTSD.
W próbie 31 pacjentów po dwóch latach poprawiło się funkcjonowanie psychospołeczne (GAF r=.80) i spadły objawy BPD (BSL-23 d=.51). Autorzy opisali spadek liczby dni hospitalizacji z około 90 do 5 dni rocznie.
W zidentyfikowanej podgrupie wynik po leczeniu był lepszy po DBT o 5.79 punktu BPDSI (SMD=.65, p=.028). Przewaga DBT nie była już istotna w obserwacja odroczona.
Redukcja Y-BOCS wyniosła 31,73% w MBCT wobec 8,07% w TAU; interakcja grupa×czas była istotna (F=11,02; p=0,002; d=1,05). Nie stwierdzono istotnych zmian łączności spoczynkowej po leczeniu.
W porównaniu z listą oczekujących online CFT wiązało się z istotną poprawą dobrostanu i resilience oraz zmniejszeniem fear of happiness; efekty utrzymywały się w ocenie obserwacja odroczona.
EFCT istotnie zwiększało intymność i zmniejszało wstyd względem grupy kontrolnej (p<.05). Artykuł opisuje próbę wzmocnienia bezpieczeństwa relacyjnego przez pracę z emocją wstydu.
Badanie porównuje profile kobiet diagnozowanych wcześnie i późno, co pozwala analizować, które cechy wiążą się z późniejszym rozpoznaniem.
W 21 badaniach (N=450) obserwowano spójne poprawy self-compassion (g 0.23–4.14) i redukcje self-criticism (g 0.29–1.56); obserwowano także redukcje external shame. Dowody dla internal shame i compassion to/from others były ograniczone i niespójne.