W badaniu klinicznym oceniono wpływ reskrypcji wyobrażeniowej na agresję i tolerancję dyskomfortu w zaburzeniu osobowości z pogranicza (BPD) w porównaniu ze standardowym leczeniem farmakologicznym.
Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) została oceniona pod kątem wpływu na zdolności samorządzenia, tolerancję dyskomfortu i poczucie samotności u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową z historią hospitalizacji.
Asesor-blinded RCT oceniał 5-modułową cyfrową interwencję DBT w ciągu 5–10 dni; program koncentrował się m.in. na distress tolerance.
83% uczestników deklarowało, że lubi aplikację, 88% poleciłoby ją rówieśnikom, a 100% uznało ją za przyjazną użytkownikowi; adolescenti z AN wskazywali na pomoc podczas stresujących posiłków.
Samooceniana tożsamość wnosiła dodatkową informację poza tożsamością narracyjną w wyjaśnianiu patologii osobowości, w tym BPD.
Przegląd wskazuje na zaburzenia ciągłości, narracyjności i czasowej organizacji self jako istotny obszar objawowy BPD.
Badanie identyfikowało podtypy cech borderline i ich zmiany w czasie, pokazując heterogeniczność obrazu objawowego u młodzieży.
Wzrost pobudzenia afektywnego poprzedzał epizody dysocjacyjne, wspierając model dysocjacji jako odpowiedzi zależnej od stanu.
Dysocjacja w BPD zmieniała się w czasie; badano również jej predyktory kliniczne w długim obserwacja odroczona.
Metaanaliza podsumowała związek między deficytami tolerancji na dystres a całożyciową częstością samouszkodzeń bez intencji samobójczej, wskazując na istotną rolę regulacji afektu w powstrzymywaniu impulsów samouszkadzających.