Tolerancja dyskomfortu a PTSD: przegląd systematyczny i metaanaliza
Zsyntetyzowano dowody empiryczne dotyczące zależności między tolerancją dyskomfortu a objawami zespołu stresu pourazowego (PTSD).
Opracowania Przeglądu oznaczone tagiem „impulsivity”. Najnowsze publikacje są prezentowane jako pierwsze.
Zsyntetyzowano dowody empiryczne dotyczące zależności między tolerancją dyskomfortu a objawami zespołu stresu pourazowego (PTSD).
Interwencję przetestowano w badaniu z randomizacją pod kątem jej wpływu na reaktywność elektrokortykalną związaną ze stresem i bodźcami wyzwalającymi.
W badaniu oceniono program relaksacji pod kątem dystresu; wyniki nie wykazały jednolicie korzystnego wzorca krótkoterminowej redukcji lęku, stanowiąc istotny przypadek graniczny.
455 młodych dorosłych zrandomizowano do LifeBuoy lub kontroli; badanie testowało m.in. umiejętności regulacji emocji i distress tolerance w kontekście cyfrowej prewencji samobójstw.
Uczestnicy opisywali pustkę jako wielowymiarowe doświadczenie obejmujące odłączenie, brak sensu i trudność w kontakcie z własnym „ja”.
Wyższy pozytywny afekt był związany z niższym nasileniem objawów BPD w codziennym życiu.
Impulsywność w BPD była wielowymiarowa i częściowo odróżnialna od profilu ADHD.
Przegląd podsumowuje dysocjację jako istotny, zależny od pobudzenia i stresu wymiar objawowy BPD.
Niższa behawioralna tolerancja na dystres stanowiła prospektywne ogniwo łączące wcześniejszą ekspozycję na przemoc z późniejszym sięganiem po alkohol w celach regulacji emocjonalnej.
Wyższa tolerancja na dystres zapobiegała inicjacji i obniżała późniejszą częstotliwość używania substancji psychoaktywnych u młodzieży, pełniąc rolę ochronną w toku nauki w szkole średniej.
Artykuły mają stabilne adresy, daty publikacji, uporządkowane źródła oraz osobne dane maszynowe. Przy cytowaniu warto wskazać zarówno opracowanie, jak i źródło naukowe wymienione w Warstwie Naukowej.
RSS · JSON Feed · Mapa XML · llms.txt · Indeks JSON dla narzędzi · Rejestr źródeł i DOI