Behawioralna tolerancja na dystres wiązała się z łącznością funkcjonalną sieci kory przedczołowej podczas wykonywania laboratoryjnego zadania tolerowania dyskomfortu afektywnego.
Badanie oceniało grupowy trening umiejętności DBT u osób z chorobą afektywną dwubiegunową; wyniki wspierały poprawę regulacji emocji i części objawów nastroju.
RCT oceniał krótką formę treningu umiejętności DBT u osób z BPD i wysokim ryzykiem samobójczym; wyniki wspierały wykonalność i potencjalną użyteczność skills training.
40 mężczyzn uczestniczyło w grupach DBT-based skills training; badanie wskazało na wykonalność programu w populacji złożonej klinicznie.
RCT porównywał pojedynczą sesję DBT skills z treningiem relaksacji u osób niezaangażowanych w leczenie.
Przegląd 17 triali znalazł wstępne dowody użyteczności DBT skills training jako stand-alone intervention dla wielu problemów, ale ograniczenia metodologiczne uniemożliwiały silne wnioski o skuteczności.
W badaniu uczestniczyło 77 nastolatków. DBT-A była skuteczniejsza od EUC w redukcji samouszkodzeń, myśli samobójczych i depresji; dla nasilenia myśli samobójczych Δ slope=-.62 na tydzień (p=.010).
DBT-ST przewyższał grupę wsparcia w redukcji dysregulacji emocji (d=1.86), zwiększaniu używania umiejętności (d=1.02) i redukcji lęku (d=1.37), ale nie depresji. Używanie umiejętności mediowało różnice między warunkami.
Przekonania na temat głodu substancji oraz próby kontrolowania i tłumienia impulsów były istotnie powiązane z doświadczeniem rzucania palenia i wynikami leczenia.
Nietolerancja dystresu uległa istotnemu zmniejszeniu w trakcie leczenia; większa redukcja nietolerancji wiązała się z niższym nasileniem objawów depresji i lęku po terapii.