Badanie analizowało, czy różnice w neuralnych odpowiedziach dotyczących mentalizowania i samoreprezentacji zależą od płci oraz czy wiążą się z kompensacyjnym camouflagingiem.
Po 8 tygodniach warunek z MBCT miał niższe objawy PTSD, depresji, lęku i stresu niż kontrola.
W EFT obserwowano większą poprawę satysfakcji relacji u kobiet i mężczyzn; mężczyźni w EFT mieli większą poprawę objawów depresyjnych niż w usual care. Analizy mechanizmów sugerowały różne kierunki czasowej zależności między poprawą relacji i depresji.
IRT i CFA doprowadziły do zoptymalizowanej 12-itemowej wersji ITQ; struktura latentna była zgodna z wcześniejszymi badaniami.
W N=193 ścieżka od maltreatment do DSO była częściowo pośredniczona przez regulację emocji, podczas gdy ścieżka do PTSD była bardziej bezpośrednia.
Dla EFCT efekt posttest wyniósł g=.73, a po 6 miesiącach g=.66. Nie wykazano istotnej różnicy wielkości efektu między EFCT i BCT. Autorzy zalecają ostrożność z powodu możliwego biasu publikacyjnego.
W N=106 ICD-11 CPTSD wyróżniało się m.in. wyższą dysocjacją, depresją i cechami BPD względem ICD-11 PTSD oraz silniejszymi związkami z depresją i suicydalnością niż DSM-5 PTSD.
Badanie laboratoryjne porównywało akceptację i poznawczą reinterpretację pod względem emocji, fizjologii i postrzeganego kosztu regulacyjnego podczas ekspozycji na smutne filmy.
Distraction poprawiała afekt względem wyrażania emocji w badanych warunkach; forma aktywności moderowała efekty.
Reakcje afektywne na odrzucenie i akceptację były powiązane z nasileniem cech BPD i kontekstem relacji.