Przegląd wskazuje na rolę różnic w prezentacji objawów, camouflagingu, barier systemowych i nierówności kulturowych w niedodiagnozowaniu autyzmu, szczególnie u kobiet i dorosłych.
Spośród 648 rekordów zakwalifikowano 7 badań. DBT wiązała się z redukcją depresji SMD=-.59 (95% CI -1.02 do -.16; p=.007; I²=80.5%). Dla złości wynik podstawowy był SMD=-.738, ale po korekcie Knappa–Hartaunga przedział obejmował zero.
Badanie porównywało ACT, terapię skoncentrowaną na emocjach i terapię opartą na przywiązaniu pod kątem regulacji emocji u adolescentów z uzależnieniem od gier cyfrowych.
Badanie eksploruje emocjonalne doświadczenia kobiet diagnozowanych po 30. roku życia, w tym wpływ oczekiwań płciowych na rozpoznawanie autyzmu.
Włączono 100 nastolatków; 91 ukończyło ocenę końcową. Dodatkowe wsparcie rodziców wiązało się z większą redukcją NSSI, myśli samobójczych, dysregulacji emocji i depresji; przewaga w NSSI była widoczna już w 6. tygodniu.
Reliable Change Index wykazał istotną poprawę satysfakcji relacyjnej u 18,9% osób na DAS i 40,4% na CSI. Wyniki były podobne niezależnie od telehealth/face-to-face, liczby sesji, tła szkoleniowego terapeutów i podstawowych cech demograficznych.
Stałe preferowanie distraction wiązało się z większymi trudnościami identyfikowania emocji i większym experiential avoidance.
Wyższa intensywność distress przewidywała częstszy wybór reappraisal, ale nie poprawiała skuteczności distraction ani reappraisal.
Przegląd z 2026 r. omawia aktualne dane o psychoterapii CPTSD i podkreśla, że złożoność objawów wymaga uwzględniania zarówno symptomów PTSD, jak i DSO.
Zidentyfikowano siedem unikalnych badań klinicznych; żadne z nich nie testowało bezpośrednio izolowanej interwencji ukierunkowanej na DT w tej grupie chorych.