Samooceniana tożsamość wnosiła dodatkową informację poza tożsamością narracyjną w wyjaśnianiu patologii osobowości, w tym BPD.
Przegląd wskazuje na zaburzenia ciągłości, narracyjności i czasowej organizacji self jako istotny obszar objawowy BPD.
Badanie identyfikowało podtypy cech borderline i ich zmiany w czasie, pokazując heterogeniczność obrazu objawowego u młodzieży.
Wzrost pobudzenia afektywnego poprzedzał epizody dysocjacyjne, wspierając model dysocjacji jako odpowiedzi zależnej od stanu.
Dysocjacja w BPD zmieniała się w czasie; badano również jej predyktory kliniczne w długim obserwacja odroczona.
LCA wyróżniła klasy niskich objawów, PTSD, CPTSD oraz CPTSD+dissociation; klasa z jednoczesną dysocjacją miała najgorsze wyniki zdrowotne i najwyższe upośledzenie funkcjonowania.
Przegląd wykazał umiarkowanie silny, ale niespójnie raportowany związek CPTSD z dysocjacją; stosowano 12 różnych miar dysocjacji.
Metaanaliza podsumowała związek między deficytami tolerancji na dystres a całożyciową częstością samouszkodzeń bez intencji samobójczej, wskazując na istotną rolę regulacji afektu w powstrzymywaniu impulsów samouszkadzających.
Aplikacja DBT-ST zmniejszała obiektywne binge eating (IRR=0,69) i psychopatologię ED (d=-0,68) po 6 tygodniach; efekt dla distress tolerance nie różnił się istotnie. Dropout w interwencji wyniósł 48%.
Badanie koncentrowało się na zmianie funkcjonowania społecznego i kompetencji komunikacyjnych po treningu IE.