Zamiast traktować kryteria BPD jako listę niezależnych objawów, autorzy zbudowali model procesowy obejmujący dysregulację emocji, zmienione funkcjonowanie self, wrażliwość interpersonalną i dysregulację zachowania. W analizowanej próbie populacyjnej właśnie dysregulacja emocji miała największą moc predykcyjną.
W tej metaanalizie pytanie nie dotyczyło tylko nasilenia objawów BPD, ale funkcjonowania młodych osób. Po leczeniu różnica między interwencjami psychologicznymi a warunkami kontrolnymi była mała i nieistotna statystycznie. To ważne przypomnienie, że poprawa objawów nie musi automatycznie oznaczać dużej poprawy funkcjonowania.
To badanie nie odpowiada na pytanie, czy ASD i BPD można łatwo odróżnić jednym testem. Pokazuje raczej, że kamuflowanie i pragmatyka komunikacji układają się inaczej u kobiet, mężczyzn i osób gender-diverse — oraz że małe podgrupy wymagają szczególnej ostrożności interpretacyjnej.
Stałe preferowanie distraction wiązało się z większymi trudnościami identyfikowania emocji i większym experiential avoidance.
Wyższa intensywność distress przewidywała częstszy wybór reappraisal, ale nie poprawiała skuteczności distraction ani reappraisal.
Przegląd z 2026 r. omawia aktualne dane o psychoterapii CPTSD i podkreśla, że złożoność objawów wymaga uwzględniania zarówno symptomów PTSD, jak i DSO.
Zidentyfikowano siedem unikalnych badań klinicznych; żadne z nich nie testowało bezpośrednio izolowanej interwencji ukierunkowanej na DT w tej grupie chorych.
Współczesna synteza badawcza akcentuje trudności pomiarowe i metodologiczne przy interpretacji powiązań między tolerancją dyskomfortu a zachowaniami samouszkadzającymi.
Analiza wtórna badania RCT oceniła samouszkodzenia bez intencji samobójczej (NSSI) oraz zbadała, czy poprawa tolerancji dyskomfortu współwystępuje z efektami interwencji BCBT.
Uczestniczki zrandomizowano do treningu radykalnej akceptacji, relaksacji w ramach DBT lub aktywnej grupy kontrolnej z monitorowaniem.