Dobrze sformułowane pytanie decyduje, jakie badania zostaną znalezione, co będzie porównywane i czy późniejszy Radar, Argument Map oraz ocena luk będą miały uzasadnienie metodologiczne.
„Czy u osób ([określona populacja]) zastosowanie ([badana interwencja]), w porównaniu z (Zwykła opieka (Treatment as Usual / standardowa opieka)), wpływa na (nasilenie objawów specyficznych) w punkcie czasowym (Natychmiast po zakończeniu leczenia (post-treatment))?”
Słowa wyekstrahowane ze składowych pytania dla bazy Przeglądu:
Autorzy podsumowują szeroką bazę wcześniejszych badań i traktują trening asertywności jako transdiagnostyczny komponent interwencji.
RCT porównywał pojedynczą sesję DBT skills z treningiem relaksacji u osób niezaangażowanych w leczenie.
Identified predictors of discontinuation and recovery within an RCT comparing ST and TFP; not a mode-specific trial.
Higher-risk borderline-feature profiles differed with maltreatment chronicity, timing and recency.
Nie odnotowano zdarzeń niepożądanych, a attrition wyniósł 18%. Wzrost compassion był większy w CFT niż TAU (p=.015), a zmiany compassion wiązały się ze spadkiem depresji (p=.001) i postrzeganej marginalizacji społecznej (p=.002).
Przegląd obejmował 22 badania i łącznie 1235 pacjentów z przewlekłym bólem. Efekty dla bólu i depresji były małe do umiarkowanych, a autorzy nie stwierdzili przewagi nad CBT.
Contrasts outcome patterns in BPD and avoidant PD, relevant to differences between outward and inward presentations.
Trening asertywności był skuteczniejszy niż tradycyjna psychoterapia grupowa w zwiększaniu samooceny asertywności i redukcji depresji w krótkim okresie.
Przegląd obejmował RCT oceniające m.in. akceptację bólu, jakość życia, nasilenie bólu, niepełnosprawność, depresję, lęk i zmęczenie. Oprócz skuteczności analizowano retencję i działania niepożądane.
W badaniu 102 dorosłych z lękiem społecznym porównano dwa czterotygodniowe programy AI: CBT i terapię psychodynamiczną. Oba dawały umiarkowane spadki objawów, bez istotnej różnicy między nimi po leczeniu.
W 12-tygodniowym programie DBT intensywność leczenia nie różnicowała istotnie zmian w myślach samobójczych, natomiast wczesna poprawa wiązała się z większą szansą klinicznie istotnej poprawy w 12. tygodniu.
Cyfrowe interwencje mają jeden stały problem: sama dostępność nie gwarantuje zaangażowania. To badanie sprawdzało, czy gamifikacja może pomóc połączyć naukę umiejętności z większą atrakcyjnością korzystania z programu. Wynik jest obiecujący, ale nadal wstępny.
Standardowa CBT na koszmary jest zwykle dłuższą interwencją, podczas gdy podstawowa opieka psychiatryczna pracuje często w krótkich kontaktach. Autorzy opisują, jak próbują zmniejszyć tę lukę: poprzez skrócone formaty, pracę w podstawowej opiece oraz wideoterapię po ostrym zdarzeniu traumatycznym. To materiał o wdrażaniu i wykonalności, nie o skuteczności CBT-N jako takiej.
W badaniu 42 osób z BPD i traumą wszyscy najpierw uczestniczyli w sześciomiesięcznym treningu umiejętności DBT. Następnie część została przydzielona do dalszego DBT-ST, a część do indywidualnego EMDR. Wyniki wspierają wykonalność modelu sekwencyjnego, ale nie pozwalają jeszcze ocenić jego przewagi klinicznej.
W analizie pięciu badań nasilenie BPD poprawiało się within-arm d=-1.32 (95% CI -1.99 do -.64), depresja d=-1.04, globalna psychopatologia d=-.73. Pooled dropout wyniósł 29% (95% CI 23–36%).
Wszystkie analizy działają lokalnie i deterministycznie na opublikowanym korpusie Przeglądu Redakcyjnego. System nie zastępuje formalnego przeglądu systematycznego ani profesjonalnej diagnozy klinicznej.