Progresywna relaksacja mięśniowa (PMR) prowadzona w trakcie hospitalizacji istotnie zmniejszała lęk stanowy oraz podnosiła poziom poczucia własnej skuteczności u pacjentów oczekujących na zabieg operacyjny złamania kończyny (n=84).
Obie interwencje redukowały liczbę dni z binge eating bardziej niż kontrola. Interwencja self-compassion dawała większą redukcję ogólnej psychopatologii zaburzeń odżywiania, concerns dotyczących jedzenia i masy ciała oraz większy wzrost self-compassion.
W badaniu uczestniczyło 77 nastolatków. DBT-A była skuteczniejsza od EUC w redukcji samouszkodzeń, myśli samobójczych i depresji; dla nasilenia myśli samobójczych Δ slope=-.62 na tydzień (p=.010).
DBT-ST przewyższał grupę wsparcia w redukcji dysregulacji emocji (d=1.86), zwiększaniu używania umiejętności (d=1.02) i redukcji lęku (d=1.37), ale nie depresji. Używanie umiejętności mediowało różnice między warunkami.
U 101 kobiet z BPD i zachowaniami samobójczymi lub samouszkodzeniami DBT zmniejszała unikanie doświadczeń i nasilenie wyrażanego gniewu bardziej niż leczenie prowadzone przez ekspertów z grupy kontrolnej.
Badanie 87 pacjentów z przewlekłym bólem analizowało związki między uważnością, akceptacją psychologiczną i katastrofizacją bólu.
Przekonania na temat głodu substancji oraz próby kontrolowania i tłumienia impulsów były istotnie powiązane z doświadczeniem rzucania palenia i wynikami leczenia.
Nietolerancja dystresu uległa istotnemu zmniejszeniu w trakcie leczenia; większa redukcja nietolerancji wiązała się z niższym nasileniem objawów depresji i lęku po terapii.
Uczestnicy kończący LTD mieli większą redukcję DSH i poprawę części aspektów regulacji emocji niż TAU; poprawa DSH utrzymywała się przy 3 miesiącach.
W grupie DBT poprawiała się distress tolerance, regulacja emocji oraz zmniejszały się impulsywność i wybuchowa złość.