22 kobiety z BPD i samouszkodzeniami przydzielono do 14-tygodniowej grupy regulacji emocji albo kontynuacji dotychczasowego leczenia. Interwencja przyniosła obiecujące zmiany m.in. w samouszkodzeniach, dysregulacji emocji, unikaniu doświadczeń i objawach BPD.
Przegląd omawia mechanizmy specyficzne dla DBT, w tym mindfulness, walidację i dialektykę. Autorzy lokują zmianę przede wszystkim w ograniczaniu nieskutecznych tendencji do działania przy obecności silnych emocji i w rozwijaniu zachowań zgodnych z celami.
Interwencja zwiększała subiektywne poczucie szczęścia i była związana ze wzrostem życzliwości/gratitude.
Fizjologiczne badanie eksperymentalne dowodzące, że samo bodźcowanie termiczne twarzy zimną wodą (nawet bez zatrzymania oddechu) bezpośrednio pobudza gałąź przywspółczulną (nerw błędny) i obniża tętno.
Distraction obniżała dysforyczny nastrój względem rumination, ale mindfulness działał lepiej niż distraction.
Kontakt z thin-ideal peer zwiększał niezadowolenie z ciała, choć nie zwiększał negatywnego afektu.
Niższa tolerancja na dystres przewidywała wcześniejsze przedwczesne porzucenie terapii (dropout) w ośrodku leczenia uzależnień.
Dwa badania porównywały naturalne i instruowane tłumienie myśli z techniką akceptacyjną. Wyższa naturalna skłonność do akceptacji wiązała się z mniejszą obsesyjnością, depresją i lękiem oraz mniejszym dystresem związanym z natrętnymi myślami.
RCT porównywał DBT z terapią walidującą plus 12-step u 23 kobiet zależnych od opioidów spełniających kryteria BPD. Praca jest ważna dla teorii DBT, ponieważ explicite opisuje DBT jako syntezę zmiany behawioralnej z radykalną akceptacją.
Typ porównania wpływał na afekt; konsekwencje różniły się zależnie od burnout i orientation.