Włączono 63 autystycznych dorosłych. Dysregulacja emocji zmniejszała się względem listy oczekujących w połowie terapii (β=-18.59) i po terapii (β=-31.91), a poprawa utrzymała się w obserwacja odroczona; poprawiły się też depresja i jakość życia.
Obie strategie prowadziły do dużych redukcji PTSD. Po roku nie wykazano istotnej różnicy (p=.312, d=-.23); obie grupy poprawiły też objawy BPD i jakość życia.
Przegląd objął 72 badania i analizował zarówno wyniki kliniczne, jak i wdrażanie DBT w różnych ustawieniach, w tym inpatient, outpatient i school.
Ogólny efekt post-treatment vs kontrola wyniósł g=-.62 (95% CI -1.13 do -.12; p=.016). Dla DBT-PTSD g=-.57, a dla DBT-PE g=-1.03; w analizach pre–post depresja zmniejszyła się o g=-1.02.
Obie grupy poprawiły się w wielu wynikach, ale ICB nie było szeroko lepsze od TAU. ICB wiązało się z większym wzrostem zatrudnienia (p=.032) oraz redukcją dni hospitalizacji 89% vs 41%, różnica p=.016; koszty hospitalizacji i opieki dziennej były niższe o 48% (p=.011).
Po roku nie wykazano istotnej różnicy w BPDSI: mean difference 3.32 (95% CI -0.58 do 7.22), p=.094. Obie grupy miały duże poprawy od wartości wyjściowej do obserwacja odroczona.
Obie interwencje dawały istotną i utrzymującą się poprawę dysregulacji emocji, objawów BPD, stresu, depresji i coping. Nie wykazano istotnych różnic między grupami w głównych ani wtórnych wynikach.
Spośród 589 rekordów do analizy zakwalifikowano 16 badań. Dla pełnego programu DBT efekt dla DERS wyniósł MD=-34.62 (k=7), a dla objawów BPD MD=-.76 (k=9).
W badaniu uczestniczyło 77 nastolatków. DBT-A była skuteczniejsza od EUC w redukcji samouszkodzeń, myśli samobójczych i depresji; dla nasilenia myśli samobójczych Δ slope=-.62 na tydzień (p=.010).
DBT-ST przewyższał grupę wsparcia w redukcji dysregulacji emocji (d=1.86), zwiększaniu używania umiejętności (d=1.02) i redukcji lęku (d=1.37), ale nie depresji. Używanie umiejętności mediowało różnice między warunkami.