AI i CBT: więcej zaangażowania nie musi oznaczać większej redukcji objawów
W badaniu 540 dorosłych rozwiązanie genAI zwiększyło częstotliwość i czas korzystania z cyfrowego CBT, podczas gdy ogólne wyniki lęku i depresji były porównywalne.
Dobrze sformułowane pytanie decyduje, jakie badania zostaną znalezione, co będzie porównywane i czy późniejszy Radar, Argument Map oraz ocena luk będą miały uzasadnienie metodologiczne.
„Czy u osób (Osoby z epizodem depresji) zastosowanie (Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT)), w porównaniu z (Zwykła opieka (Treatment as Usual / standardowa opieka)), wpływa na (nasilenie objawów specyficznych) w punkcie czasowym (Natychmiast po zakończeniu leczenia (post-treatment))?”
Populacja: Czy populacja obejmuje osoby ze sformalizowaną diagnozą kliniczną (np. według DSM-5/ICD-11), czy ogólne nasilenie objawów w próbie przesiewowej?
Słowa wyekstrahowane ze składowych pytania dla bazy Przeglądu:
W badaniu 540 dorosłych rozwiązanie genAI zwiększyło częstotliwość i czas korzystania z cyfrowego CBT, podczas gdy ogólne wyniki lęku i depresji były porównywalne.
Describes adapting ST to chronic depression, including work with schemas and coping/mode patterns.
Włączono 10 badań (11 artykułów): 5 jednoarmowych i 5 RCT. Trzy badania nie wykazały poprawy poznawczej, a siedem wykazało co najmniej jedną poprawę.
Włączono 23 publikacje, w tym 17 RCT. Dla nawrotu 14 RCT (N=2077) dało RR=0,73 vs TAU; dla czasu do nawrotu 13 RCT (N=2017) dało HR=0,57 vs TAU i HR=0,23 vs placebo. Nie wykazano istotnej przewagi MBCT nad aktywnymi strategiami.
IPD metaanaliza RCT potwierdziła skuteczność MBCT w zapobieganiu nawrotom i wskazała, że efekt różnił się zależnie od historii wcześniejszych epizodów.
Zrandomizowano 59 osób; program ukończyło 50 osób (27 ACT, 23 waitlist). W grupie ACT obserwowano większą poprawę objawów depresyjnych, ruminacji, unikania doświadczeń i fuzji poznawczej względem waitlist.
Randomizowane badanie kontrolowane (N=60) przeprowadzone w Chinach wykazało, że jednodniowy warsztat CBT (ODCBT) u dorosłych z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD) przyniósł istotną redukcję objawów depresyjnych (PHQ-9) i lękowych (GAD-7) w porównaniu z listą oczekujących, utrzymującą się w 4-tygodniowej obserwacji.
Sierpniowa metaanaliza w Clinical Psychology Review objęła 105 badań randomizowanych i 13 933 pacjentów. To jeden z mocniejszych współczesnych przeglądów aktywacji behawioralnej w depresji.
W 7 RCT (N=777) MBCT była prawdopodobnie skuteczniejsza od TAU po leczeniu (SMD=-0,40; 95% CrI -0,64 do -0,16) oraz w średnim obserwacja odroczona(SMD=-0,41; 95% CrI -0,76 do -0,02).
Przegląd systematyczny objął siedem przeglądów i trzy RCT dotyczące specjalistycznych oraz kompleksowych interwencji psychospołecznych we wczesnych fazach ciężkich zaburzeń. Najmocniejsze dowody dotyczą wczesnej psychozy; w BPD dane są znacznie skromniejsze, ale wskazują na możliwość poprawy zaangażowania w leczenie.
To badanie jest ważne właśnie dlatego, że nie potwierdza najłatwiejszej narracji o AI w psychoterapii: aplikacja była wyraźnie bardziej angażująca, ale sama większa interaktywność nie przełożyła się na lepszą ogólną redukcję objawów lęku i depresji.
Do analizy włączono 21 RCT. Pooled SMD wyniósł -0,3817 dla depresji i -0,4806 dla lęku; efekty pomiędzy pomiarem po leczeniu a obserwacja odroczonabyły małe i nieistotne.
Zmiany w akceptacji, reinterpretacji i ruminacji były powiązane ze zmianami objawów depresyjnych; autorzy badali, czy regulacja emocji pośredniczy między uważnością a wynikiem terapii CBT.
W EFT obserwowano większą poprawę satysfakcji relacji u kobiet i mężczyzn; mężczyźni w EFT mieli większą poprawę objawów depresyjnych niż w usual care. Analizy mechanizmów sugerowały różne kierunki czasowej zależności między poprawą relacji i depresji.
Po 8 tygodniach MBCT dawała większą redukcję HAM-D17 niż HEP (36,6% vs 25,3%; p=0,01) oraz większy odsetek odpowiedzi (30,3% vs 15,3%; p=0,03).
Wszystkie analizy działają lokalnie i deterministycznie na opublikowanym korpusie Przeglądu Redakcyjnego. System nie zastępuje formalnego przeglądu systematycznego ani profesjonalnej diagnozy klinicznej.