Po 8 tygodniach wzrosły compassion, self-reassurance, pozytywne emocje i dobrostan, a spadły self-criticism, attachment anxiety i distress; zmiany utrzymywały się przy 3-miesięcznym obserwacja odroczona.
Przegląd wskazuje na znaczne luki w wiedzy o zdrowiu fizycznym autystycznych kobiet i dziewcząt oraz potrzebę badań uwzględniających płeć i specyficzne potrzeby zdrowotne.
W N=202 wsparto użyteczność norweskiego ITQ; podskale negative self-concept i relational disturbances miały akceptowalną generalizowalność, natomiast affective dysregulation wykazywała więcej błędu pomiaru.
Duże RCT porównujące DBT-PTSD z CPT u kobiet z PTSD po traumie dziecięcej pokazało skuteczność DBT-PTSD także w złożonych prezentacjach. Radykalna akceptacja jest elementem protokołu, ale efektu nie można przypisać samodzielnie temu skillowi.
30 uczestników wykonywało 24 próby stymulacji cieplnej z instrukcją akceptacji albo kontrolą. Akceptacja obniżała subiektywną intensywność i nieprzyjemność bólu oraz częstość akcji serca względem warunku kontrolnego.
W ośmiu grupach po 12 tygodni obserwowano istotne i wiarygodne zmiany w self-compassion, compassion flows, self-reassurance, self-criticism, shame oraz dystresie.
U pięciu uczestników CFT wiązało się ze spadkiem body-weight shame, wzrostem compassion i poprawą zachowań związanych ze zdrowiem. Jakościowo ważną rolę pełniła dynamika grupy.
Przegląd uznał CFT za obiecujące podejście dla szeregu problemów zdrowia psychicznego, szczególnie gdy jest prowadzone grupowo przez co najmniej 12 godzin; podkreślono potrzebę rozwoju bazy dowodowej.
RCT testował muzykę jako narzędzie regulacji negatywnego afektu w sytuacji stresowej.
Przegląd wskazuje na ważną, ale niedostatecznie badaną rolę pustki oraz jej odrębność od depresji, beznadziejności i samotności.