From childhood trauma to complex PTSD: a network analysis
Analiza wskazywała na emocjonalną traumę jako możliwą ścieżkę pośrednią, z negative self-concept jako węzłem łączącym doświadczenia i objawy.
Dobrze sformułowane pytanie decyduje, jakie badania zostaną znalezione, co będzie porównywane i czy późniejszy Radar, Argument Map oraz ocena luk będą miały uzasadnienie metodologiczne.
„Czy u osób ([określona populacja]) zastosowanie ([badana interwencja]), w porównaniu z (Zwykła opieka (Treatment as Usual / standardowa opieka)), wpływa na (nasilenie objawów specyficznych) w punkcie czasowym (Natychmiast po zakończeniu leczenia (post-treatment))?”
Słowa wyekstrahowane ze składowych pytania dla bazy Przeglądu:
Analiza wskazywała na emocjonalną traumę jako możliwą ścieżkę pośrednią, z negative self-concept jako węzłem łączącym doświadczenia i objawy.
Opis przypadku pokazał redukcję maladaptive schemas oraz spadek CAPS-5 z poziomu ciężkiego poniżej clinical cut-off dla PTSD.
Redukcja Y-BOCS wyniosła 31,73% w MBCT wobec 8,07% w TAU; interakcja grupa×czas była istotna (F=11,02; p=0,002; d=1,05). Nie stwierdzono istotnych zmian łączności spoczynkowej po leczeniu.
W porównaniu z listą oczekujących online CFT wiązało się z istotną poprawą dobrostanu i resilience oraz zmniejszeniem fear of happiness; efekty utrzymywały się w ocenie obserwacja odroczona.
W 21 badaniach (N=450) obserwowano spójne poprawy self-compassion (g 0.23–4.14) i redukcje self-criticism (g 0.29–1.56); obserwowano także redukcje external shame. Dowody dla internal shame i compassion to/from others były ograniczone i niespójne.
Metaanaliza RCT wykazała istotne efekty psychoterapii vs kontrola dla PTSD (k=27, g=-1,16), depresji (k=23, g=-1,12), lęku (k=13, g=-1,25) i dysocjacji (k=7, g=-0,47); efekty w obserwacja odroczonazmniejszały się, ale pozostawały istotne dla części wyników.
Po 9 tygodniach różnica w zmianie DERS-18 wyniosła -4.88 punktu (95% CI -9.20 do -0.55; p=.03), Cohen d=-.46. Przewaga w dysregulacji emocji utrzymywała się w 21. tygodniu.
W polskiej próbie N=452 CFA wspierała model PTSD/CPTSD, a rzetelność ITQ, PTSD i DSO była dobra; LPA wyróżniała klasy cPTSD, PTSD, DSO i niskich objawów.
Obie strategie prowadziły do dużych redukcji PTSD. Po roku nie wykazano istotnej różnicy (p=.312, d=-.23); obie grupy poprawiły też objawy BPD i jakość życia.
ITI oceniano u 124 weteranów; wyniki wspierały jego rzetelność i trafność dla ICD-11 PTSD/CPTSD, z akceptowalnym modelem obejmującym wyższy czynnik CPTSD.
39 osób z BPD otrzymywało przez rok ambulatoryjną DBT online. Odnotowano duże przed–po efekty dla objawów BPD i jakości życia oraz wysoką akceptację formatu, przy relatywnie wysokim odsetku rezygnacji.
W N=1526 badano PTSD/CPTSD, ekspozycję na traumę i czynniki psychospołeczne w starszym wieku; model PTSD/DSO wspierał konstrukt ICD-11.
Pustka była większa na początku w BPD, ale z czasem spadała; w modelu wielozmiennowym przewidywały ją m.in. wywiad PTSD i liczba kompetencji z dzieciństwa.
Badanie łączyło chwile pustki z impulsywnością i procesami mentalizowania w codziennym funkcjonowaniu.
Badanie analizowało pustkę jako charakterystyczne doświadczenie BPD i sprawdzało jej związek z regulacją intensywnych stanów emocjonalnych.
Wszystkie analizy działają lokalnie i deterministycznie na opublikowanym korpusie Przeglądu Redakcyjnego. System nie zastępuje formalnego przeglądu systematycznego ani profesjonalnej diagnozy klinicznej.