Metaanaliza 13 eksperymentów obejmujących łącznie 422 osoby wykazała powtarzalne zmiany aktywacji związane z akceptacją, w tym zmniejszenie aktywności w obszarze PCC/precuneus.
Badanie miało ocenić akceptowalność, tolerancję i potencjalną skuteczność 8-tygodniowej grupowej interwencji CFT w treatment-resistant OCD. Projekt celowo wykorzystywał różne długości linii bazowej, aby odróżniać zmianę związaną z terapią od spontanicznego przebiegu.
Wśród 24 uczestników 23 (96%) deklarowało używanie odwracania uwagi z Mądrym Umysłem (ACCEPTS); uczestnicy opisywali natychmiastowe obniżenie napięcia i użyteczność umiejętności tolerancji dystresu (DTS) w kryzysach.
Interwencja prosocjalna zwiększała pozytywny afekt i zachowania prosocjalne, także u osób z wyższym poziomem cech BPD.
Uczestnicy opisywali pustkę jako wielowymiarowe doświadczenie obejmujące odłączenie, brak sensu i trudność w kontakcie z własnym „ja”.
Wyższy pozytywny afekt był związany z niższym nasileniem objawów BPD w codziennym życiu.
Impulsywność w BPD była wielowymiarowa i częściowo odróżnialna od profilu ADHD.
Przegląd podsumowuje dysocjację jako istotny, zależny od pobudzenia i stresu wymiar objawowy BPD.
Niższa behawioralna tolerancja na dystres stanowiła prospektywne ogniwo łączące wcześniejszą ekspozycję na przemoc z późniejszym sięganiem po alkohol w celach regulacji emocjonalnej.
Wyższa tolerancja na dystres zapobiegała inicjacji i obniżała późniejszą częstotliwość używania substancji psychoaktywnych u młodzieży, pełniąc rolę ochronną w toku nauki w szkole średniej.