Asesor-blinded RCT oceniał 5-modułową cyfrową interwencję DBT w ciągu 5–10 dni; program koncentrował się m.in. na distress tolerance.
83% uczestników deklarowało, że lubi aplikację, 88% poleciłoby ją rówieśnikom, a 100% uznało ją za przyjazną użytkownikowi; adolescenti z AN wskazywali na pomoc podczas stresujących posiłków.
Metaanaliza podsumowała związek między deficytami tolerancji na dystres a całożyciową częstością samouszkodzeń bez intencji samobójczej, wskazując na istotną rolę regulacji afektu w powstrzymywaniu impulsów samouszkadzających.
Aplikacja DBT-ST zmniejszała obiektywne binge eating (IRR=0,69) i psychopatologię ED (d=-0,68) po 6 tygodniach; efekt dla distress tolerance nie różnił się istotnie. Dropout w interwencji wyniósł 48%.
Randomizowana ewaluacja treningu tolerancji dyskomfortu pod kątem redukcji problematycznego korzystania z Internetu oraz poprawy dobrostanu psychicznego.
Zbadano, czy krótka interwencja ukierunkowana na tolerancję dyskomfortu modyfikuje neurofizjologiczną modulację hamowania reakcji pod wpływem ostrego stresu.
Audiowizualna interwencja prowadzona z rytmicznym oddychaniem okazała się wykonalna i doprowadziła do redukcji objawów lęku u dzieci w porównaniu z grupą kontrolną.
Wewnątrzosobnicze stresory interpersonalne wiązały się z nasileniem myśli samobójczych; tolerancję na dystres testowano jako buforujący moderator tej dynamiki.
Tolerancja na dystres wykazała spójne relacje transdiagnostyczne z problemowym używaniem substancji, zaburzeniami odżywiania oraz nasileniem objawów osobowości borderline.
Samoopisowa i behawioralna tolerancja dyskomfortu były analizowane jako predyktory wyników terapii poznawczo-behawioralnej.