Zidentyfikowano kilka trajektorii samouszkodzeń i zachowań samobójczych; największa grupa szybko odpowiadała na leczenie i utrzymywała poprawę.
Brak istotnej różnicy w pierwotnym wskaźniku abstynencji; ramię interwencji opartej na tolerancji na dyskomfort (DT) dostarcza wartościowych wniosków klinicznych dotyczących celowanego treningu znoszenia dystresu.
Zmiany w poziomie tolerancji na dystres zbadano jako mechanizm pośredniczący w redukcji nasilenia objawów PTSD w trakcie terapii skoncentrowanej na traumie.
RCT testował internetowy DBT skills training u osób z ideacją samobójczą i heavy episodic drinking; wyniki wskazały wykonalność i korzystne zmiany w części wyników.
Randomizowana ocena opieki podtrzymującej opartej na technice urge surfing, ukierunkowanej na radzenie sobie z impulsami alkoholowymi po zakończeniu leczenia i redukcję ryzyka nawrotu.
Zmiany w poziomie tolerancji na dystres uzyskane w toku stacjonarnej terapii traumy wiązały się z nasileniem objawów PTSD po zakończeniu leczenia.
Behawioralna tolerancja na dystres wiązała się z łącznością funkcjonalną sieci kory przedczołowej podczas wykonywania laboratoryjnego zadania tolerowania dyskomfortu afektywnego.
Badanie oceniało grupowy trening umiejętności DBT u osób z chorobą afektywną dwubiegunową; wyniki wspierały poprawę regulacji emocji i części objawów nastroju.
RCT oceniał krótką formę treningu umiejętności DBT u osób z BPD i wysokim ryzykiem samobójczym; wyniki wspierały wykonalność i potencjalną użyteczność skills training.
Nawet pojedyncze cechy — złość, labilność afektu, impulsywność i przewlekła pustka — były związane ze znaczną chorobowością psychospołeczną.