Wyższa tolerancja na dystres zapobiegała inicjacji i obniżała późniejszą częstotliwość używania substancji psychoaktywnych u młodzieży, pełniąc rolę ochronną w toku nauki w szkole średniej.
Zbadano powiązania między psychologiczną tolerancją na dystres a odczuwaniem ostrego bólu i zmiennymi związanymi z leczeniem używania substancji u pacjentów oddziału ratunkowego.
Badanie RCT ukierunkowano na wysoką nietolerancję dyskomfortu, oceniając głód substancji, radzenie sobie ze stresem, problemy i częstość używania marihuany.
Randomizowane porównanie podejść relaksacyjnych i wirtualnej rzeczywistości (VR) pod kątem redukcji lęku, stabilizacji parametrów życiowych oraz satysfakcji pacjentów.
Praktyka uważności zwiększyła tolerancję na dystres w próbie hiperwentylacji oraz zredukowała impulsy do neutralizowania przykrych myśli.
Trajektorie tolerancji dyskomfortu śledzono od okresu przed terapią do 12 miesięcy; behawioralne i samoopisowe wskaźniki ulegały zróżnicowanym zmianom w czasie.
Grupowa progresywna relaksacja mięśniowa (PMR) wykazała krótkoterminową redukcję lęku oraz poprawę w wybranych wskaźnikach klinicznych i jakości życia u pacjentów z przewlekłą schizofrenią; efekty były mniej widoczne po 3 miesiącach.
Brak istotnej różnicy w pierwotnym wskaźniku abstynencji; ramię interwencji opartej na tolerancji na dyskomfort (DT) dostarcza wartościowych wniosków klinicznych dotyczących celowanego treningu znoszenia dystresu.
Zmiany w poziomie tolerancji na dystres zbadano jako mechanizm pośredniczący w redukcji nasilenia objawów PTSD w trakcie terapii skoncentrowanej na traumie.
Randomizowana ocena opieki podtrzymującej opartej na technice urge surfing, ukierunkowanej na radzenie sobie z impulsami alkoholowymi po zakończeniu leczenia i redukcję ryzyka nawrotu.