Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
Wyższa tolerancja na dystres zapobiegała inicjacji i obniżała późniejszą częstotliwość używania substancji psychoaktywnych u młodzieży, pełniąc rolę ochronną w toku nauki w szkole średniej.
Program MBRP uczył uważnych reakcji na dyskomfort emocjonalny i głód substancji; analizy powiązały zmiany w depresji i nasileniu głodu z wynikami leczenia uzależnień.
Tolerancja na dystres wykazała spójne relacje transdiagnostyczne z problemowym używaniem substancji, zaburzeniami odżywiania oraz nasileniem objawów osobowości borderline.
Badanie RCT ukierunkowano na wysoką nietolerancję dyskomfortu, oceniając głód substancji, radzenie sobie ze stresem, problemy i częstość używania marihuany.
Niższa behawioralna tolerancja na dystres stanowiła prospektywne ogniwo łączące wcześniejszą ekspozycję na przemoc z późniejszym sięganiem po alkohol w celach regulacji emocjonalnej.
Behawioralna tolerancja na dystres wiązała się z łącznością funkcjonalną sieci kory przedczołowej podczas wykonywania laboratoryjnego zadania tolerowania dyskomfortu afektywnego.
Interwencja ukierunkowana na tolerancję na dyskomfort przyniosła większą poprawę w znoszeniu dystresu niż warunki porównawcze; objawy depresyjne uległy poprawie w obu grupach.
W 15 badaniach obejmujących 15 603 osoby z BPD szacowana częstość zaburzeń związanych z alkoholem wyniosła 55,28%. To argument za równoległym traktowaniem problemu używania substancji w planowaniu leczenia.
Trzyletnie naturalistyczne wdrożenie transdiagnostycznych grup DBT w addictologii pokazało duże zmiany w regulacji emocji i średnie zmiany w impulsywności, ale wyniki silnie zależały od retencji i doświadczenia terapeutów.
Zidentyfikowano siedem unikalnych badań klinicznych; żadne z nich nie testowało bezpośrednio izolowanej interwencji ukierunkowanej na DT w tej grupie chorych.
Pięciu z 18 uczestników (27,7%) zgłosiło używanie ACCEPTS; uczestnicy opisywali rozpraszanie jako pomoc w radzeniu sobie z intensywnym stresem.
Samoopisowa i behawioralna tolerancja dyskomfortu były analizowane jako predyktory wyników terapii poznawczo-behawioralnej.
Wśród 24 uczestników 23 (96%) deklarowało używanie odwracania uwagi z Mądrym Umysłem (ACCEPTS); uczestnicy opisywali natychmiastowe obniżenie napięcia i użyteczność umiejętności tolerancji dystresu (DTS) w kryzysach.
Zbadano powiązania między psychologiczną tolerancją na dystres a odczuwaniem ostrego bólu i zmiennymi związanymi z leczeniem używania substancji u pacjentów oddziału ratunkowego.
Pilotaż terenowy badał DBT skills training jako element zapobiegania nawrotom opioidów i palenia.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.