W toku terapii poziom negatywnych odpowiedzi mentalizacyjnych malał, a pozytywnych wzrastał. Autorzy analizowali te zmiany w kontekście obserwowanych wyników satysfakcji związku i objawów potraumatycznych.
W analizie dziewięciu RCT autorzy raportowali dla satysfakcji małżeńskiej duży efekt Hedges g=2.09. W czterech RCT z obserwacja odroczonapoprawa była również widoczna w czasie; autorzy uznali to za wstępne wsparcie skuteczności EFCT.
Satysfakcja seksualna wzrastała od początku terapii przez posttest i wszystkie punkty obserwacja odroczona. Spadek unikania przywiązaniowego od pre do post przewidywał wzrost satysfakcji seksualnej w czasie.
W EFT obserwowano większą poprawę satysfakcji relacji u kobiet i mężczyzn; mężczyźni w EFT mieli większą poprawę objawów depresyjnych niż w usual care. Analizy mechanizmów sugerowały różne kierunki czasowej zależności między poprawą relacji i depresji.
Dla EFCT efekt posttest wyniósł g=.73, a po 6 miesiącach g=.66. Nie wykazano istotnej różnicy wielkości efektu między EFCT i BCT. Autorzy zalecają ostrożność z powodu możliwego biasu publikacyjnego.
Partnerzy weteranów, którzy ukończyli terapię, raportowali poprawę satysfakcji z relacji i życia oraz spadek depresji i dystresu; weterani wykazywali spadek samoopisywanych objawów PTSD.
Objawy depresyjne poprawiały się w obu grupach przez 6 miesięcy. Kobiety otrzymujące MM + EFT miały istotnie większą poprawę jakości relacji niż kobiety leczone samą farmakoterapią.
Po interwencji grupa EFT miała istotną poprawę funkcjonowania małżeńskiego (p≤.0001) i doświadczenia empatycznej opieki pacjenta (p=.02) względem standard care.
Około połowa par wykazała klinicznie istotny wzrost średniej satysfakcji związku i klinicznie istotny spadek objawów traumy. Analiza jakościowa wskazała, że dysregulacja afektu i hiperczujność utrudniały pełne zaangażowanie w EFT.
Badanie testowało EFT jako terapię par dla problemu obniżonego pożądania seksualnego; publikacja jest jednym z wczesnych bezpośrednich testów podejścia w obszarze seksualności relacyjnej.