Litera „P” wywodzi się od angielskiego słowa *Prayer*, co w polskiej wersji treningu umiejętności tłumaczy się jako Modlitwa lub Otwarcie się.

Nie. W DBT modlitwa jest rozumiana bardzo uniwersalnie i psychologicznie. Oznacza całkowite otwarcie serca i umysłu, które można skierować do Boga, Siły Wyższej, Wszechświata, Natury lub po prostu do swojej własnej, głębokiej wewnętrznej mądrości (Mądrego Umysłu).

Jej nadrzędnym celem jest oddanie kontroli (której w kryzysie i tak nie mamy) oraz poproszenie o siłę, mądrość i odwagę niezbędne do zniesienia obecnego bólu bez pogarszania sytuacji.

Nie powinniśmy traktować jej jako błagania o to, by cierpienie magicznie i natychmiast zniknęło. Należy również unikać zadawania pytań w rodzaju: „Dlaczego znowu ja?” lub „Za co mnie to spotyka?”.

Jest ona ściśle powiązana z **Radykalną Akceptacją**. Przyjmuje postawę pełnej zgody na to, co się dzieje („niech tak będzie” / „bądź wola Twoja”), w opozycji do twardego odrzucania rzeczywistości.

W kryzysie nasz umysł i ciało naturalnie stawiają opór wobec cierpienia (napinamy mięśnie, walczymy z myślami), co rodzi ogromne napięcie. Otwarcie się i „odpuszczenie” natychmiast zmniejsza ten wyniszczający opór, redukując poziom stresu.

Zgodnie z tą metaforą pierwsza strzała to nieunikniony ból, który zsyła nam życie. Druga strzała to nasz opór, szarpanina i bunt przeciwko niemu, co tworzy cierpienie. Umiejętność „P” polega na tym, by zrezygnować z wypuszczania tej drugiej strzały.

Warto w ciszy zadać sobie pytanie: „Co mam teraz zrobić, aby przetrwać tę chwilę, nie ulec impulsom i nie pogorszyć swojej sytuacji?”, a następnie po prostu wsłuchać się w wewnętrzną odpowiedź.

Idealnym uzupełnieniem jest technika **Otwartych Dłoni i Półuśmiechu (Willing Hands)**. Polega ona na fizycznym rozluźnieniu twarzy i ułożeniu dłoni wnętrzem do góry, co mechanicznie wysyła do mózgu sygnał akceptacji.

W trakcie praktykowania „Modlitwy” zaleca się pomyśleć o tysiącach innych ludzi na świecie, którzy w tej samej chwili również odczuwają podobny ból, co przypomina nam, że nie jesteśmy w naszym cierpieniu sami.

Bycie w kryzysie przypomina noszenie ciężkiej, stalowej zbroi i ciągłą walkę. „P” to akt odwagi polegający na tym, że na moment zdejmujemy zbroję i pozwalamy, by wyższa mądrość (lub natura) wzięła ten ciężar na swoje barki.

Żądanie natychmiastowej ulgi zazwyczaj potęguje napięcie mięśniowe i opór, podczas gdy intencja siły i akceptacji („proszę o odwagę, by to znieść”) obniża fizjologiczne pobudzenie organizmu.

Skupienie się na miarowym, powolnym oddechu pozwala uziemić się w chwili obecnej i wyciszyć umysł na tyle, by zrobić w nim miejsce dla mądrości i akceptacji, zamiast dla galopującej paniki.

Można ją przyrównać do „korka na morzu w trakcie sztormu”. Korek nie walczy z falami i nie próbuje zatrzymać wiatru (puszcza kontrolę). Po prostu poddaje się jego potędze, unosząc się i opadając, dzięki czemu nigdy nie tonie.

Można wyobrazić sobie, że nasza wewnętrzna mądrość lub Siła Wyższa to bezkresne, czyste niebo, a nasz ból to tylko przepływające po nim ciemne chmury. Uświadamia nam to, że jesteśmy czymś więcej niż naszym obecnym cierpienien.

Uczy nas, że chociaż na powierzchni (w naszych myślach i emocjach) szaleje burza, głęboko wewnątrz nas zawsze znajduje się ukryte miejsce, które jest idealnie nieruchome, jasne i bezpieczne, do którego możemy się zwrócić.

Nie. Podobnie jak całe IMPROVE, jest to wyłącznie krótkoterminowa strategia przetrwania ostrego kryzysu, której zadaniem jest po prostu uchronić nas przed zrobieniem czegoś impulsywnego.

Można sformułować zdanie-kotwicę, na przykład: „Oddaję ten problem światu. Akceptuję to, czego w tej sekundzie nie mogę zmienić, i proszę moją wewnętrzną siłę, by pomogła mi przetrwać tę falę”.

Tak, jest to całkowicie przeciwne naszemu naturalnemu instynktowi, który każe nam uciekać od bólu lub z nim walczyć. Z tego powodu „Otwarcie się” uważane jest w terapii za akt niezwykłej wewnętrznej odwagi.

Gdy minie faza ostrego kryzysu, powinniśmy wrócić do korzystania z podstawowych umiejętności, takich jak uważne rozwiązywanie problemów, sprawdzanie faktów czy asertywna komunikacja, aby zająć się realnym źródłem stresu.