Polega ona na celowej wizualizacji w myślach, która może służyć do odrywania uwagi, uspokajania, dodawania sobie odwagi i pewności siebie oraz uwydatniania nagród, które czekają nas w przyszłości.

Celem jest stworzenie za pomocą fantazji sytuacji całkowicie innej od rzeczywistości, która jest bezpieczna, pogodna i godna zaufania, aby w chwilach poczucia zagrożenia móc się w niej ukryć przed wszystkim, co mogłoby nas skrzywdzić.

Należy budować i rozbudowywać swoje wyimaginowane schronienie wtedy, gdy jesteśmy spokojni i nie znajdujemy się w kryzysie. Dzięki temu, gdy uderzy silny stres, będziemy mieli już przygotowane i ugruntowane miejsce, do którego możemy od razu uciec.

Należy wyobrazić je sobie z jak największą ilością szczegółów, używając samych obrazów i wrażeń zamiast słów. Warto zwracać baczną uwagę na to, co tam widzimy, co czujemy, oraz precyzyjnie ustalić, jaki panuje tam wystrój i nastrój.

W kryzysie można zwizualizować sobie, że bolesne, przykre emocje po prostu wypływają i spływają z nas w dół, na przykład w taki sam sposób, jak woda spływa z rynny.

Można wyobrazić sobie, że siedzimy w polu i patrzymy, jak nasze dręczące myśli powoli odpływają na obłokach. Inną opcją jest wizualizacja, że siedzimy nad strumykiem i neutralnie obserwujemy myśli odpływające z nurtem na opadłych liściach.

Jest to ćwiczenie dystansujące, w którym wyobrażamy sobie, że stoimy w pokoju wyposażonym w dwoje drzwi. Następnie obserwujemy, jak nasze myśli wchodzą jednymi drzwiami i płynnie wychodzą drugimi, nie zatrzymując się przy nas.

Aby przygotować się na nadchodzący kryzys, można najpierw napisać precyzyjny scenariusz skutecznego rozwiązania trudnej sytuacji bez jej pogarszania, a następnie wielokrotnie przećwiczyć krok po kroku ten rozwój wydarzeń w swojej wyobraźni.

Nie należy wyobrażać sobie, że wszystko od początku idzie idealnie, bezbłędnie i bez najmniejszego wysiłku. Zamiast tego trzeba plastycznie wyobrazić sobie, że zmagamy się z dużymi trudnościami, ale ostatecznie dajemy radę i skutecznie stosujemy umiejętności.

Tak, w swoich myślach możemy założyć, że mamy moc poprawienia konkretnego, przeszłego zdarzenia z naszego życia. Przećwiczamy wtedy w wyobraźni, co zrobilibyśmy inaczej i w jaki sposób odpowiedzieliby nam inni ludzie.

Można żywo wyobrazić sobie, że nasze sprawy układają się bardzo pomyślnie i doskonale radzimy sobie z obecnym problemem, tak że wszystko dobrze się kończy. Bardzo pomocne jest również wyobrażanie sobie, że właśnie urzeczywistnia się nasza najdziksza i najbardziej pozytywna fantazja.

W trudnym momencie możemy wyobrazić sobie sytuację, w której otrzymujemy szczerą pochwałę od osoby, której opinia jest dla nas niezwykle ważna, koncentrując się silnie na tym, co dokładnie ta osoba do nas mówi.

Gdy znosimy bardzo bolesną emocję lub silny, destrukcyjny impuls, możemy wyobrazić sobie, że odlatujemy wysoko w chmury. Pozwala to spojrzeć w dół na te uciążliwe impulsy z bezpiecznego, oddalonego i chłodnego miejsca.

Badania dowodzą, że wizualizowanie w głowie danej czynności aktywuje wiele z tych samych rejonów mózgu, które pracują podczas jej rzeczywistego wykonywania. Wyobrażanie sobie wcielania w życie nowego, zdrowego zachowania znacząco ułatwia więc zerwanie ze starymi i szkodliwymi przyzwyczajeniami.

Nie, podczas takich ćwiczeń należy kontynuować wyobrażanie sobie trudnej sceny tylko do momentu, aż emocje osiągną umiarkowane natężenie – czyli od czterech do sześciu punktów w dziesięciopunktowej skali. Następnie należy odciąć się od bolesnej wizji i świadomie ćwiczyć techniki relaksacji.

Nie, proces ten jest bezpieczny i podczas psychoedukacji uczy się pacjentów, że te obrazy są pod ich całkowitą kontrolą. Pacjent może w każdej chwili, z własnej woli, modyfikować lub zmieniać swoje wyobrażeniowe doświadczenie.

Techniki te w swoim przebiegu i formie przypominają bardziej "śnienie na jawie" niż klasyczną medytację. Jednak w przeciwieństwie do zwykłych marzeń, w wyobraźni terapeutycznej sterujemy naszymi obrazami całkowicie intencjonalnie i w mocno ustrukturyzowany sposób.

Skuteczność uspokajających wyobrażeń mentalnych może zostać zauważalnie zwiększona poprzez celowe włączenie do ćwiczenia specyficznych bodźców zmysłowych wspierających odprężenie, takich jak na przykład określony zapach czy ulubiona, powolna muzyka.

Tak, ustrukturyzowane korzystanie z wyobraźni w ciągu dnia może stanowić pomost do spokojniejszych snów. Wyniki badań wskazują, że dzięki odpowiednim technikom wyobrażeniowym można znacznie zmniejszyć u pacjentów częstość występowania koszmarów sennych.

W momentach, gdy otoczenie lub dolegliwości fizyczne nie pozwalają na prawdziwy ruch (co może aktywować stan zagrożenia), można zastosować technikę „ruchu wyobrażonego”. Pozwala to na mentalne, bezpieczne poruszanie się w przestrzeni i zastępcze czerpanie części korzyści płynących z aktywności fizycznej.