Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
W próbie N=171 dwuczynnikowy model drugiego rzędu najlepiej reprezentował PTSD/CPTSD, a oba konstrukty różnicowały się względem zmiennych kryterialnych.
W podpróbie 23 kobiet otrzymujących DBT-PTSD radykalna akceptacja wzrosła od początku do końca terapii, podczas gdy wstyd, poczucie winy, wstręt, dystres i lęk uległy istotnemu zmniejszeniu. Autorzy podkreślają, że potrzebne są większe badania z grupą kontrolną dla oceny przyczynowości zmian akceptacji.
Standardowa CBT na koszmary jest zwykle dłuższą interwencją, podczas gdy podstawowa opieka psychiatryczna pracuje często w krótkich kontaktach. Autorzy opisują, jak próbują zmniejszyć tę lukę: poprzez skrócone formaty, pracę w podstawowej opiece oraz wideoterapię po ostrym zdarzeniu traumatycznym. To materiał o wdrażaniu i wykonalności, nie o skuteczności CBT-N jako takiej.
W badaniu 42 osób z BPD i traumą wszyscy najpierw uczestniczyli w sześciomiesięcznym treningu umiejętności DBT. Następnie część została przydzielona do dalszego DBT-ST, a część do indywidualnego EMDR. Wyniki wspierają wykonalność modelu sekwencyjnego, ale nie pozwalają jeszcze ocenić jego przewagi klinicznej.
57 badań i N=43 066 potwierdziło dobre dopasowanie modelu drugiego rzędu PTSD/DSO, ale siedmioczynnikowy model skorelowany poprawiał dopasowanie; autorzy wskazali na znaczenie rozróżnienia hiper- i hipoaktywacji afektywnej.
W N=340 ITQ wykazywał bardzo dobrą rzetelność wewnętrzną, a sześcioczynnikowy model CPTSD oraz trafność równoczesna wspierały jego użycie w tej populacji.
Opis przypadku pokazał redukcję maladaptive schemas oraz spadek CAPS-5 z poziomu ciężkiego poniżej clinical cut-off dla PTSD.
Metaanaliza RCT wykazała istotne efekty psychoterapii vs kontrola dla PTSD (k=27, g=-1,16), depresji (k=23, g=-1,12), lęku (k=13, g=-1,25) i dysocjacji (k=7, g=-0,47); efekty w obserwacja odroczonazmniejszały się, ale pozostawały istotne dla części wyników.
W N=463 uczucia porażki i bezwartościowości były najbardziej centralnymi objawami, a długotrwałe zdenerwowanie łączyło sieć PTSD z DSO.
Artykuł omawia potencjalne zastosowanie CFT do CPTSD i podkreśla, że najskuteczniejsze podejścia pozostają przedmiotem dalszych badań.
ESTAIR była wykonalna i bezpieczna; redukcja ITQ PTSD i DSO była większa w czasie, z dużymi efektami przed–po (d=1,78 PTSD; d=2,00 DSO).
HOPE wykazała wykonalność, akceptowalność i spadek objawów PTSD utrzymujący się przy 6-miesięcznym obserwacja odroczonaw specjalistycznej opiece.
LCA wyróżniła klasy niskich objawów, PTSD, CPTSD oraz CPTSD+dissociation; klasa z jednoczesną dysocjacją miała najgorsze wyniki zdrowotne i najwyższe upośledzenie funkcjonowania.
Wobec fazy stabilizacji/oczekiwania leczenie trauma-focused wiązało się ze spadkiem PTSD, depresji, upośledzenia funkcjonowania i proxy CPTSD; nie wykazano różnic między poszczególnymi terapiami.
Przy 3-miesięcznym obserwacja odroczonainterwencja zmniejszała DSO, szczególnie negative self-concept i relationship disturbances; nie wykazano efektu międzygrupowego dla PTSD.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.