Typ Autodestrukcyjny (Self-destructive)

Statystycznie tak, ponieważ autoagresja jest tu wpisana w strukturę radzenia sobie z emocjami. Każdy kryzys wymaga tu natychmiastowej uwagi.

Bo bliskość wywołuje lęk przed odrzuceniem. Łatwiej jest zniszczyć związek samemu, niż czekać w napięciu, aż ktoś inny nas zostawi.

Nie. W tym typie często służą „pokucie” – ukaraniu się za wyimaginowane błędy lub poczucie bycia „złą osobą”.

Często jako kogoś tragicznego, męczennika lub osobę z „wielkim pechem”, mimo że to ona podświadomie sabotuje swoje szanse.

Czują, ale natychmiast zamieniają ją we wstyd i poczucie winy. Agresja jest kierowana do wewnątrz (acting-in).

To maska – potrafią świetnie dbać o innych, być pomocnymi i empatycznymi, będąc jednocześnie kompletnie niezdolnymi do zadbania o siebie.

Leki antydepresyjne mogą pomóc podnieść nastrój, ale kluczowa jest praca terapeutyczna nad schematem Wadliwości i Karnym Rodzicem.

To forma sabotażu. Gdy czują, że terapia pomaga, podświadomie uznają, że na to nie zasługują i przerywają proces zdrowienia.

Najważniejsza jest Radykalna Akceptacja faktu, że zasługują na pomoc i życie warte przeżycia mimo swoich niedoskonałości.

W BPD nastroje zmieniają się gwałtownie pod wpływem bodźców interpersonalnych, podczas gdy w depresji obniżony nastrój jest bardziej stały.

Rzadko. Częściej robią to w ukryciu, czując z tego powodu głęboki wstyd i lęk przed byciem ocenionym jako „manipulator”.

To stała tendencja do stawiania się w pozycji ofiary lub osoby cierpiącej, by potwierdzić swój negatywny obraz siebie.

Tak. Kluczem jest zastąpienie bólu fizycznego umiejętnościami uziemiającymi (TIPP) oraz nauką samowspółczucia (Self-Compassion).

„Jestem ciężarem dla innych”, „Świat byłby lepszy beze mnie”, „Znowu wszystko zepsułem, bo taki już jestem”.

Tak, ale często bywa lojalny wobec osób, które go źle traktują, co potwierdza jego przekonanie, że zasługuje na cierpienie.

Tak, pustka w tym typie jest „ciężka” i melancholijna, kojarzy się z brakiem nadziei na jakąkolwiek zmianę losu.

Ważne jest uprawomocnienie lęku. Nazwij to: „Widzę, że gdy zaczyna być dobrze, Twój lęk rośnie i chcesz się wycofać. Rozumiem ten mechanizm”.

Bardzo — szczególnie praca z trybem Karnego Rodzica, który nakazuje pacjentowi nienawidzić samego siebie.

Często z dzieciństwa, w którym dziecko było obarczane odpowiedzialnością za nieszczęścia rodziców lub systematycznie unieważniane.

Od małych aktów życzliwości wobec siebie. Nauka współczucia dla samego siebie jest tu fundamentem wyzdrowienia.