Samowolność (Willfulness) — gdy umysł mówi rzeczywistości „NIE”

To coś głębszego – to biologiczna i psychiczna blokada przed zaakceptowaniem rzeczywistości. Samowolność to odmowa uczestnictwa w życiu takim, jakie ono jest.

Nie. Emocja to fakt. Samowolność zaczyna się wtedy, gdy pod wpływem złości odmawiasz zrobienia tego, co skuteczne.

Często objawia się jako zaciśnięte szczęki, napięte ramiona, „kamień” w brzuchu lub skrzyżowane ręce. To fizyczna postawa oporu.

Nie. Samowolność to często wyuczony mechanizm obronny przed bolesnym unieważnieniem. To pancerz, który ma chronić przed zranieniem.

Ponieważ zamienia ból (który jest nieunikniony) w cierpienie (którego można uniknąć poprzez akceptację).

Poprzez umiejętność „Zwrotu Umysłu” (Turning the Mind) oraz zmianę postawy ciała (Półuśmiech, Otwarte Dłonie). Celem jest <a href="/dobrowolnosc-dbt">gotowość (dobrowolność)</a> — aktywna decyzja o współpracy z życiem, nawet jeśli sytuacja jest trudna.

Nie. Poddanie się jest bierne i pełne żalu. Gotowość to aktywna decyzja o współpracy z życiem, nawet jeśli sytuacja nam się nie podoba.

Tak! Możesz płakać i jednocześnie robić to, co jest dla Ciebie dobre. Gotowość to zgoda na czucie tego, co czujesz.

To technika DBT polegająca na rozluźnieniu twarzy, co wysyła do mózgu sygnał o rezygnacji z oporu i gotowości do współpracy.

Tak, np. spóźnianie się, milczenie na sesji, „zapominanie” o zadaniach domowych. To ważne sygnały do pracy terapeutycznej.

W DBT terapeuta nazywa ją wprost i pomaga pacjentowi zauważyć jej koszty, nie oceniając samej osoby.

Krótkofalowo daje złudne poczucie kontroli lub ochrony. Długofalowo jednak zawsze zwiększa cierpienie.

To zdolność do bycia w pełnej gotowości, do robienia tego, co potrzebne, nawet gdy sytuacja jest ekstremalnie trudna.

Nie, najczęściej objawia się w drobiazgach: odmowa umycia naczyń, odpisania na ważną wiadomość czy wstania z łóżka.

Nie. Samowolność to domena Umysłu Emocjonalnego lub sztywnego Umysłu Racjonalnego. Mądry Umysł szuka skuteczności.

Izolacja, brak postępów, pogorszenie relacji i przede wszystkim — utknięcie w niekończącym się cierpieniu.

Często tak – jeśli świat był niebezpieczny, opór i sztywność mogły być jedyną formą obrony, która kiedyś działała.

Robiąc małe rzeczy, których nie chcemy robić, ale wiemy, że są skuteczne (np. ćwiczenia, sprzątanie, trudna rozmowa).

Tak, to główne narzędzie do jej przełamywania. Akceptacja faktu, że czuję opór, jest pierwszym krokiem do jego rozpuszczenia.

Zaakceptuj fakt, że teraz czujesz ten opór. Nie walcz z nim. Powiedz: „W tej sekundzie czuję ogromną samowolność”. To już jest krok w stronę gotowości.