LCA wyróżniła klasy niskich objawów, PTSD, CPTSD oraz CPTSD+dissociation; klasa z jednoczesną dysocjacją miała najgorsze wyniki zdrowotne i najwyższe upośledzenie funkcjonowania.
Przegląd wykazał umiarkowanie silny, ale niespójnie raportowany związek CPTSD z dysocjacją; stosowano 12 różnych miar dysocjacji.
16 uczestniczek ukończyło NET; badanie oceniało wykonalność i zmianę objawów w grupie kobiet z kompleksową historią traumy.
Różnice w ICD-11 CPTSD między warunkami nie były istotne bezpośrednio po leczeniu; po roku PE i STAIR przewyższały SNT pod względem objawów CPTSD.
Wobec fazy stabilizacji/oczekiwania leczenie trauma-focused wiązało się ze spadkiem PTSD, depresji, upośledzenia funkcjonowania i proxy CPTSD; nie wykazano różnic między poszczególnymi terapiami.
W N=103 oceniano litewską wersję ITI i ITQ; badanie wspierało przydatność ITI do klinicznej oceny PTSD/CPTSD.
Przy 3-miesięcznym obserwacja odroczonainterwencja zmniejszała DSO, szczególnie negative self-concept i relationship disturbances; nie wykazano efektu międzygrupowego dla PTSD.
W N=500 większość pozycji miała dobre dopasowanie; CFA wspierała sześć czynników pierwszego rzędu i dwa drugiego rzędu, a szacowany odsetek CPTSD wyniósł 3,2%.
Badanie analizowało nakładanie się DSO w CPTSD z funkcjonowaniem osobowości oraz różnice między PTSD i CPTSD.
Przegląd 33 badań wskazał, że dane najczęściej wspierają sześcioczynnikowy model skorelowany oraz model drugiego rzędu z PTSD i DSO; badania klasowe rozróżniały profile PTSD i CPTSD.