Kryteria taksonomiczne, populacja docelowa i struktura
Typ interwencji: Protokół zaburzeń współwystępujących / adaptacja zachowań odżywiania (Zmanualizowany protokół empiryczny (Safer et al., 2001, 2009).).
Populacja docelowa i wskazania: Osoby z zaburzeniem z napadami objadania się (BED) oraz żarłocznością psychiczną (bulimia nervosa, BN); w jadłowstręcie psychicznym (AN) częściej stosuje się RO-DBT.
Relacja do standardowej DBT i zakres adaptacji: Adaptacja manualizowana przez Safer, Telch i Chen (2009). Jedzenie traktowane jest funkcjonalnie jako nieadaptacyjna próba regulacji nieznośnego afektu. Karta samoobserwacji jedzenia (Food Diary), uważne jedzenie (Mindful Eating), technika Urge Surfing w odniesieniu do napadów głodu emocjonalnego, eliminacja procedur kompensacyjnych.
Kryteria wierności modelowej: W skrajnym wyniszczeniu fizycznym w przebiegu anoreksji priorytetem bezwzględnym jest hospitalizacja i stabilizacja somatyczna, a nie ambulatoryjna DBT.
Synteza dowodów empirycznych (EBM / GRADE) i ograniczenia
Poziom dojrzałości dowodowej: Wiele RCT / Metaanalizy. Ocena pewności: Umiarkowana pewność w BED i BN.
Wyniki badań z grupą kontrolną i metaanaliz: Metaanaliza Rozakou-Soumalia et al. (2021) obejmująca 13 badań potwierdziła wysoką skuteczność DBT w redukcji napadów objadania się i zachowań kompensacyjnych (wymioty, środki przeczyszczające) w BED i BN, ze znaczącym spadkiem wskaźników psychopatologii odżywiania. Wczesne RCT Safer et al. (2001, N=31) wykazało 89% redukcji napadów objadania się u kończących terapię.
Wielkość próby i uwagi metodologiczne: Metaanaliza Rozakou-Soumalia (2021): 13 badań; RCT Safer et al. (2001): N = 31
Polski kontekst kliniczny i wdrożeniowy
Wdrożenie kliniczne i piśmiennictwo w Polsce: Protokół wykorzystywany w polskich specjalistycznych poradniach leczenia zaburzeń odżywiania oraz na oddziałach nerwic; polecany w komorbidności bulimii z cechami chwiejności emocjonalnej.
Bibliografia
- 1. Safer, D. L., Telch, C. F., Agras, W. S. (2001). Dialectical behavior therapy for bulimia nervosa. American Journal of Psychiatry, 158(4), 632–634.. Referencja w bibliografii doi:10.1176/appi.ajp.158.4.632
- 2. Rozakou-Soumalia, N., Dârvariu, Ş., Sjögren, J. M. (2021). Dialectical Behavior Therapy for Eating Disorders: A Systematic Review and Meta-Analysis. Journal of Personalized Medicine, 11(9), 931.. Referencja w bibliografii doi:10.3390/jpm11090931
- 3. Telch, C. F., Agras, W. S., Linehan, M. M. (2001). Dialectical behavior therapy for binge eating disorder. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 69(6), 1061–1065.. Referencja w bibliografii doi:10.1037/0022-006x.69.6.1061
- 4. Safer, D. L., Robinson, A. H., Jo, B. (2010). Outcome from a randomized controlled trial of group therapy for binge eating disorder: Comparing dialectical behavior therapy adapted for binge eating to an active comparison group therapy. Behavior Therapy, 41(1), 106–120.. Referencja w bibliografii doi:10.1016/j.beth.2009.01.006
- 5. Safer, D. L., Telch, C. F., Chen, E. Y. (2009). Dialectical Behavior Therapy for Binge Eating and Bulimia. Guilford Press, New York.. Referencja w bibliografii Źródło